ဂုိးလ္ဒင္ဘယ္လီ ဆုိေသာ အသံကို ၾကားရ၏။ အင္းလ်ားၿမိဳင္ ဆုိတာ ပါသည္။ ေျခာက္ မုိင္၊ အာတီးယား၊ ျပည္လမ္း၊ ပါရမီ။ တိမ္တုိက္ေပၚ၌ တည္ ေဆာက္ထားေသာ ဘံုဗိမာန္မ်ားကို ၀င္း၀င္းလွ်ပ္လွ်ပ္ ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ “ပါရမီ မသီႏွင့္ ဘံုခန္း မစမ္းႏွင့္” ဟူ ေသာ ေက်ာင္းတုန္းက ျမန္မာစာ ဆရာ၏ အဆုိအမိန္႔ကို မဆီမဆုိင္ သတိရေနမိသည္။ “သင္းေအာင္ မင္း စိတ္ကူး မလဲြနဲ႔။ ရန္ကုန္မွာ ေျမတစ္ ကြက္ေလာက္၀ယ္ၿပီး အေျခခ် ထားဖုိ႔ ေကာင္းၿပီ”
ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟိန္း လုိက္ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံေၾကာင့္ သူထိတ္လန္႔သြားသည္။ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္း ထလာ၏။ ထူအမ္းအမ္း ျဖစ္လာေသာ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ ပ၀ါျဖင့္ ပြတ္ရင္း ဖံုးကြယ္ထားရ၏။
တုန္ခါမႈႏႈန္း ျမင့္မားလွ ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံစူးစူး ကို ဆက္လက္ ၾကားေနရ၏။
“ဘာလဲ ပင္စင္ယူၿပီးမွ ၀ယ္မယ္လုိ႔ ဆင္ေျခ ေပးဦးမလုိ႔လား။ ေျမကြက္ေစ်းႏႈန္းက မင္းပင္စင္ ယူတဲ့ အထိ ၿငိမ္ၿပီး ေစာင့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးကြ။ စဥ္းစား မေနနဲ႔ ၀ယ္ထားရင္ မမွားဘူး။ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ေနရာေျပာ တုိ႔၀ိုင္းရွာေပးမယ္။ ဘယ္ေနရာ ႀကိဳက္လဲ ေျခာက္မုိင္မွာလား။ ပါရမီမွာလား”
ႏႈတ္ျဖင့္ ေျဖရန္ အတြက္ စကား၀ါက် ေခါင္းပါးလြန္းလွ၏။ ရင္ထဲကမူ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနမိသည္။ ဘယ္လုိ ေျဖရမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ မင္းေျပာတဲ့ ေျမကြက္က တစ္ေပကို ဘယ္ေလာက္ႏႈန္း ေပးေခ်ရမွာတဲ့လဲ။ ေျမတစ္ေပ ပတ္လည္ေပၚမွာ အိမ္တစ္လံုး ေဆာက္လုိ႔ေရာ ရႏိုင္ရဲ႕လား။ ရႏိုင္တယ္ ဆုိရင္ အဲဒီအိမ္က ေသးေသးေလး ေနမွာေပါ့ေနာ္။ တို႔ ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့ၾကတဲ့ ပလတ္စတစ္ အုတ္ခ်ပ္ အျဖဴအနီ ေလးေတြနဲ႔ အိမ္ကေလးမ်ဳိး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒီ အိမ္ကေလးထဲကို ၀င္ႏုိင္ဖို႔ အတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ငလက္မလုိ လူေသး ေသးေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ဖန္ဆင္းရမွာေပါ့ေနာ္။
အို ဖန္ဆင္းဖုိ႔ေရာ လုိေသးရဲ႕လားကြယ္။
၀ီစကီေၾကာင့္လား၊ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္လား မသိ၊ မူးရိပ္မူးရိပ္ ျဖစ္လာသည္။ ရင္ထဲမွ တလွပ္လွပ္ ခုန္လာ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ယားလာသည္။ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာသျဖင့္ ရင္ကိုလက္ျဖင့္ ဖိထား၏။ တင္ေမာင္သန္း၏ အီကိုႏုိဂ်ီနစ္ ကာစီႏုိးမား ေရာဂါကို သြားသတိရသည္။
ဇလံုထဲတြင္ကား ေရခဲတံုး အားလံုး အရည္ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေလၿပီ။
ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟိန္း လုိက္ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံေၾကာင့္ သူထိတ္လန္႔သြားသည္။ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္း ထလာ၏။ ထူအမ္းအမ္း ျဖစ္လာေသာ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ ပ၀ါျဖင့္ ပြတ္ရင္း ဖံုးကြယ္ထားရ၏။
တုန္ခါမႈႏႈန္း ျမင့္မားလွ ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံစူးစူး ကို ဆက္လက္ ၾကားေနရ၏။
“ဘာလဲ ပင္စင္ယူၿပီးမွ ၀ယ္မယ္လုိ႔ ဆင္ေျခ ေပးဦးမလုိ႔လား။ ေျမကြက္ေစ်းႏႈန္းက မင္းပင္စင္ ယူတဲ့ အထိ ၿငိမ္ၿပီး ေစာင့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးကြ။ စဥ္းစား မေနနဲ႔ ၀ယ္ထားရင္ မမွားဘူး။ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ေနရာေျပာ တုိ႔၀ိုင္းရွာေပးမယ္။ ဘယ္ေနရာ ႀကိဳက္လဲ ေျခာက္မုိင္မွာလား။ ပါရမီမွာလား”
ႏႈတ္ျဖင့္ ေျဖရန္ အတြက္ စကား၀ါက် ေခါင္းပါးလြန္းလွ၏။ ရင္ထဲကမူ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနမိသည္။ ဘယ္လုိ ေျဖရမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ မင္းေျပာတဲ့ ေျမကြက္က တစ္ေပကို ဘယ္ေလာက္ႏႈန္း ေပးေခ်ရမွာတဲ့လဲ။ ေျမတစ္ေပ ပတ္လည္ေပၚမွာ အိမ္တစ္လံုး ေဆာက္လုိ႔ေရာ ရႏိုင္ရဲ႕လား။ ရႏိုင္တယ္ ဆုိရင္ အဲဒီအိမ္က ေသးေသးေလး ေနမွာေပါ့ေနာ္။ တို႔ ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့ၾကတဲ့ ပလတ္စတစ္ အုတ္ခ်ပ္ အျဖဴအနီ ေလးေတြနဲ႔ အိမ္ကေလးမ်ဳိး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒီ အိမ္ကေလးထဲကို ၀င္ႏုိင္ဖို႔ အတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ငလက္မလုိ လူေသး ေသးေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ဖန္ဆင္းရမွာေပါ့ေနာ္။
အို ဖန္ဆင္းဖုိ႔ေရာ လုိေသးရဲ႕လားကြယ္။
၀ီစကီေၾကာင့္လား၊ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္လား မသိ၊ မူးရိပ္မူးရိပ္ ျဖစ္လာသည္။ ရင္ထဲမွ တလွပ္လွပ္ ခုန္လာ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ယားလာသည္။ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာသျဖင့္ ရင္ကိုလက္ျဖင့္ ဖိထား၏။ တင္ေမာင္သန္း၏ အီကိုႏုိဂ်ီနစ္ ကာစီႏုိးမား ေရာဂါကို သြားသတိရသည္။
ဇလံုထဲတြင္ကား ေရခဲတံုး အားလံုး အရည္ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေလၿပီ။
(၃)
ႀကိဳးအဆင္း အတက္ သြက္လက္ေစရန္ အတြက္ သစ္သား စက္သီးကို ေရႏွစ္ ခြက္ခန္႔ ပက္လုိက္သည္။ ဒူးတုိက္ေပၚတြင္ လက္ ေထာက္ရင္း တြင္းထဲသို႔ ငံု႔ၾကည့္၏။ မိမိ ပံုရိပ္ကို မႈန္ပ်ပ် သြားျမင္ရသည္။ မိမိတုိ႔ ၿမိဳ႕ေလးမွ ေရတြင္းမ်ားသည္ ေႏြရာသီဆုိလွ်င္ ဤသုိ႔ပင္ ေရစ ေ၀းတတ္ၿမဲ ျဖစ္၏။
ႀကိဳးကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္၏။ ပံုးႏွင့္ေရ မ်က္ႏွာျပင္တို႔ ထိသံ ကို ၾကားရသည္။ ပံုးျမႇဳပ္သြားေအာင္ ႀကိဳးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ေဆာင့္လုိက္ၿပီးမွ အားစိုက္၍ ဆဲြသည္။ စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲသို႔ ေရတစ္ပံုးၿပီး တစ္ပံုး ေလာင္းထည့္ေနသည္။
“သားကလည္းကြယ္ ေမေမ ေရစည္မွာ ထားပါတယ္ ေျပာသားနဲ့ အလကား ဒုကၡခံ ေနတယ္။ လက္ေတြမ်ား ေပါက္ကုန္မွျဖင့္”
ေမေမ့အသံကို ၾကားရ၏။
“ေမေမ ခ်ဳိးဖုိ႔ေရကို သား ကိုယ္တုိင္ ဆဲြေပးခ်င္လုိ႔ပါ ေမေမရဲ႔”
စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲတြင္ ေရျပည့္သြားမွ သူနားသည္။
ေမေမ ဖတ္ခိုင္းထားေသာ ေတာင္ၿမိဳ႔ဂႏၶာ႐ံု ဆရာေတာ္၏ “တစ္ဘ၀ သံသရာ” စာအုပ္ကို သူဖတ္ေန၏။ ေမေမက သူ႔အနီးမွ ပက္လက္ ကုလားထုိင္တြင္ လာထုိင္ သည္။
“ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတို႔နဲ႔ သား ေတြ႔ေသးရဲ႔လား”
“ေတြ႔ပါတယ္ ေမေမရဲ႔။ ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေတြ႔ပါတယ္”
“ေအးကြယ္ မေန႔က ေဒၚဥႀကီး ေျပာလုိ႔ သူတုိ႔ေလးေတြ ႀကီးပြား ေနၾကတယ္ဆုိတာ ၾကားရေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖိုးေထာင္က ရန္ကုန္ကို ဘယ္လုိ ေရာက္ သြားတာလဲ။ သူက အမႈထမ္း မလုပ္ဘူးလား”
“ဒီေကာင္က မႏၱေလး တကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္ ေအာင္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္း ဆက္မတက္ဘဲ ရန္ကုန္ဆင္း သြားတာ ေမေမရ။ အမႈထမ္း လည္း လုပ္တယ္လုိ့ မၾကားမိ ပါဘူး။ ခုေတာ့ သေဘၤာ လုိက္ေနေတာ့ ဟန္တာေပါ့ ေမေမရာ။ ရန္ကုန္မွာ တုိက္နဲ႔၊ ကားနဲ႔ သားတုိ႔နဲ႔ ဘာဆုိင္ေတာ့တာ မွတ္လုိ႔”
နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္ပံု ကားခ်ပ္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိ၏။
“လူကလည္း အသံုးစြဲ က်စ္လ်စ္ လိမၼာလုိ႔ေပါ့ သားရယ္။ ေအာင္ဘႀကီးကိုေတာ့ ေမေမ မေတြ႔တာ ၾကာလွၿပီ။ ခုေနမ်ား ေတြ႔ရင္မွတ္မွ မွတ္မိပါ့မလား မဆုိႏုိင္ဘူး”
“ဒီေကာင္ႀကီးက ႐ုပ္မေျပာင္းဘူး ေမေမရ။ နည္းနည္း ၀လာတာပဲ ရွိတယ္။ ေမေမမ ေတြ႔တာၾကာဆုိ ဒီေကာင္က ရွစ္တန္းေအာင္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းကထြက္သြား တာဆုိေတာ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ေမေမရ။ အဲဒီကတည္းက စီးပြားေရး လုပ္ေနတာ ႀကီးပြားလုိက္တာေတာ့ မေျပာနဲ႔ ေမေမရာ။ အခု ဒီေကာင္က ကားပြဲစားေလ”
“ကားပဲြစား”
ေမေမက နားမလည္ႏုိင္ ဟန္ျဖင့္ ေမး၏။
“ေမေမကလည္း ကားပြဲစားဆုိလုိ႔ လြယ္အိတ္ တစ္လံုးနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ပဲြစားမ်ဳိးလုိ႔ မထင္နဲ႔။ ဒီမွာ ထန္းလ်က္ေတြ ေလွာင္သလုိ ကားေတြ အမ်ားႀကီး ေလွာင္ထားႏုိင္တဲ့ ပြဲစားမ်ဳိး ေမေမရ။ အရမ္းကို ခ်မ္းသာတာပဲ။ သားျဖင့္ သူ႔တုိက္ထဲ ၀င္ရတာေတာင္ ခပ္ရြံ႕ရြံရယ္”
အမွန္လည္း ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေအာင္ဘ၏ တုိက္ေရွ႔မွ ေန႔စဥ္ျဖတ္သြား ေနရပါလ်က္ ၀င္ျဖစ္ခဲလွ၏။ ေနရင့္လာသျဖင့္ အပူဓာတ္ အနည္းငယ္ လႊမ္းမုိးစ ျပဳလာသည္။ အေရွ႔ေတာင္ အရပ္ဆီမွ တသုန္သုန္ တုိက္ခတ္လာေသာ ကြၽဲေတာင္ငူ ေလကေလးေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သက္သာရာရ၏။
လႈပ္ရွားသြားေသာ သေဘၤာ ရြက္မ်ားကို ျမင္ရ၏။ ပင္စည္တြင္ တြယ္ကပ္ေန ေသာသေဘၤာသီးမ်ား၏ အရြယ္ အစား အလုိက္ အဆင့္ဆင့္ တည္ေနပံု အဆင္ဒီဇိုင္းကို သူ စိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနမိသည္။
အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚမွ ျမင္းလွည္း တစ္စီး ရပ္လုိက္သံကို ၾကားရ၏။
“ႏွင္းရီတို႔၊၊ ဖိုးသားတုိ႔ ျပန္လာၾကၿပီ ထင္တယ္”
သူအိမ္ေရွ႔သုိ႔ ထြက္လာခဲ့၏။ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကို ေအာက္သို႔ခ်သည္။ ဧရာမ ဖရဲသီးႀကီး တစ္လံုးကို ႏွင္းရီက ေပြ႔ထား၏။ျမင္းလွည္း ဆရာက ပစၥည္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္ ေပးေနသျဖင့္ ေက်းဇူး တင္မိ၏။ ဖိုးသားကို ခ်ီၿပီး အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ခဲ့၏။ ေမေမက ဖိုးသားကို လက္ကမ္းယူၿပီး ေပြ႔ခ်ီထား၏။
ႏွင္းရီက ရြာမွာ ဒီႏွစ္ ကုလားပဲေတြ ရၾကေၾကာင္း ေျပာျပေနသည္။ စကားစ ျပတ္သြားသျဖင့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ျပန္ကိုင္လုိက္၏။
“ေျမးေလး ဒီေန႔ ဆယ့္ႏွစ္အလီ ထိရေအာင္ က်က္ရမယ္ေနာ္။ ဘြားဘြားက ေျမးေလးဖုိ႔ ပန္းသီးေလးေတြ စိတ္ထားတယ္။အလီ တစ္ပုဒ္ရရင္ ပန္းသီးတစ္စိတ္ စားရမယ္”
ဖိုးသားက သူ႔ဘြားဘြား၏ ေလ်ာ့ရဲစ ျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ပါးျပင္ကို ေမႊး၏။ ႏွင္းရီက ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးသည္။
သူက ေမေမ့ကုိ က်ီစယ္ လုိေသာေၾကာင့္ အရႊန္းစကား ဆုိလုိက္သည္။
ခုလည္း ဖိုးသားကို ပန္းသီးစိတ္ေတြ ေကြၽးေနျပန္ ၿပီလား”
ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ သူက ရယ္ေမာလိုက္၏။ ေမေမက လုိက္မရယ္ေခ်။ ခ်စ္၍ က်ီစယ္ လုိက္ေသာ စကားဆုိသည္ကို သိ၏။ သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီး ေမေမသည္ သူတစ္သက္တာလံုး စြဲၿမဲစြာ ယံုၾကည္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ထိပါး လာပါက စိုးစဥ္းမွ် သည္းခံႏုိင္စြမ္း ရွိဟန္ မတူေပ။ ေမေမ့မ်က္ႏွာ မွာ႐ုတ္ခ်ည္း တင္းမာသြားသည္။ ေအးစက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျဖင့္ သူ႔ကိုၾကည့္၏။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ ႏွလံုးသားတုိင္ ထိ႐ိုက္ခတ္ သြားေစေသာ စကား တစ္ခြန္းကို ေမေမဆုိလုိက္၏။
“ေမေမ့ နားရြက္ကုိမ်ား ကိုက္ဦးမွာလား သားရယ္”
ႀကိဳးအဆင္း အတက္ သြက္လက္ေစရန္ အတြက္ သစ္သား စက္သီးကို ေရႏွစ္ ခြက္ခန္႔ ပက္လုိက္သည္။ ဒူးတုိက္ေပၚတြင္ လက္ ေထာက္ရင္း တြင္းထဲသို႔ ငံု႔ၾကည့္၏။ မိမိ ပံုရိပ္ကို မႈန္ပ်ပ် သြားျမင္ရသည္။ မိမိတုိ႔ ၿမိဳ႕ေလးမွ ေရတြင္းမ်ားသည္ ေႏြရာသီဆုိလွ်င္ ဤသုိ႔ပင္ ေရစ ေ၀းတတ္ၿမဲ ျဖစ္၏။
ႀကိဳးကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္၏။ ပံုးႏွင့္ေရ မ်က္ႏွာျပင္တို႔ ထိသံ ကို ၾကားရသည္။ ပံုးျမႇဳပ္သြားေအာင္ ႀကိဳးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ေဆာင့္လုိက္ၿပီးမွ အားစိုက္၍ ဆဲြသည္။ စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲသို႔ ေရတစ္ပံုးၿပီး တစ္ပံုး ေလာင္းထည့္ေနသည္။
“သားကလည္းကြယ္ ေမေမ ေရစည္မွာ ထားပါတယ္ ေျပာသားနဲ့ အလကား ဒုကၡခံ ေနတယ္။ လက္ေတြမ်ား ေပါက္ကုန္မွျဖင့္”
ေမေမ့အသံကို ၾကားရ၏။
“ေမေမ ခ်ဳိးဖုိ႔ေရကို သား ကိုယ္တုိင္ ဆဲြေပးခ်င္လုိ႔ပါ ေမေမရဲ႔”
စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲတြင္ ေရျပည့္သြားမွ သူနားသည္။
ေမေမ ဖတ္ခိုင္းထားေသာ ေတာင္ၿမိဳ႔ဂႏၶာ႐ံု ဆရာေတာ္၏ “တစ္ဘ၀ သံသရာ” စာအုပ္ကို သူဖတ္ေန၏။ ေမေမက သူ႔အနီးမွ ပက္လက္ ကုလားထုိင္တြင္ လာထုိင္ သည္။
“ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတို႔နဲ႔ သား ေတြ႔ေသးရဲ႔လား”
“ေတြ႔ပါတယ္ ေမေမရဲ႔။ ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေတြ႔ပါတယ္”
“ေအးကြယ္ မေန႔က ေဒၚဥႀကီး ေျပာလုိ႔ သူတုိ႔ေလးေတြ ႀကီးပြား ေနၾကတယ္ဆုိတာ ၾကားရေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖိုးေထာင္က ရန္ကုန္ကို ဘယ္လုိ ေရာက္ သြားတာလဲ။ သူက အမႈထမ္း မလုပ္ဘူးလား”
“ဒီေကာင္က မႏၱေလး တကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္ ေအာင္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္း ဆက္မတက္ဘဲ ရန္ကုန္ဆင္း သြားတာ ေမေမရ။ အမႈထမ္း လည္း လုပ္တယ္လုိ့ မၾကားမိ ပါဘူး။ ခုေတာ့ သေဘၤာ လုိက္ေနေတာ့ ဟန္တာေပါ့ ေမေမရာ။ ရန္ကုန္မွာ တုိက္နဲ႔၊ ကားနဲ႔ သားတုိ႔နဲ႔ ဘာဆုိင္ေတာ့တာ မွတ္လုိ႔”
နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္ပံု ကားခ်ပ္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိ၏။
“လူကလည္း အသံုးစြဲ က်စ္လ်စ္ လိမၼာလုိ႔ေပါ့ သားရယ္။ ေအာင္ဘႀကီးကိုေတာ့ ေမေမ မေတြ႔တာ ၾကာလွၿပီ။ ခုေနမ်ား ေတြ႔ရင္မွတ္မွ မွတ္မိပါ့မလား မဆုိႏုိင္ဘူး”
“ဒီေကာင္ႀကီးက ႐ုပ္မေျပာင္းဘူး ေမေမရ။ နည္းနည္း ၀လာတာပဲ ရွိတယ္။ ေမေမမ ေတြ႔တာၾကာဆုိ ဒီေကာင္က ရွစ္တန္းေအာင္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းကထြက္သြား တာဆုိေတာ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ေမေမရ။ အဲဒီကတည္းက စီးပြားေရး လုပ္ေနတာ ႀကီးပြားလုိက္တာေတာ့ မေျပာနဲ႔ ေမေမရာ။ အခု ဒီေကာင္က ကားပြဲစားေလ”
“ကားပဲြစား”
ေမေမက နားမလည္ႏုိင္ ဟန္ျဖင့္ ေမး၏။
“ေမေမကလည္း ကားပြဲစားဆုိလုိ႔ လြယ္အိတ္ တစ္လံုးနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ပဲြစားမ်ဳိးလုိ႔ မထင္နဲ႔။ ဒီမွာ ထန္းလ်က္ေတြ ေလွာင္သလုိ ကားေတြ အမ်ားႀကီး ေလွာင္ထားႏုိင္တဲ့ ပြဲစားမ်ဳိး ေမေမရ။ အရမ္းကို ခ်မ္းသာတာပဲ။ သားျဖင့္ သူ႔တုိက္ထဲ ၀င္ရတာေတာင္ ခပ္ရြံ႕ရြံရယ္”
အမွန္လည္း ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေအာင္ဘ၏ တုိက္ေရွ႔မွ ေန႔စဥ္ျဖတ္သြား ေနရပါလ်က္ ၀င္ျဖစ္ခဲလွ၏။ ေနရင့္လာသျဖင့္ အပူဓာတ္ အနည္းငယ္ လႊမ္းမုိးစ ျပဳလာသည္။ အေရွ႔ေတာင္ အရပ္ဆီမွ တသုန္သုန္ တုိက္ခတ္လာေသာ ကြၽဲေတာင္ငူ ေလကေလးေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သက္သာရာရ၏။
လႈပ္ရွားသြားေသာ သေဘၤာ ရြက္မ်ားကို ျမင္ရ၏။ ပင္စည္တြင္ တြယ္ကပ္ေန ေသာသေဘၤာသီးမ်ား၏ အရြယ္ အစား အလုိက္ အဆင့္ဆင့္ တည္ေနပံု အဆင္ဒီဇိုင္းကို သူ စိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနမိသည္။
အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚမွ ျမင္းလွည္း တစ္စီး ရပ္လုိက္သံကို ၾကားရ၏။
“ႏွင္းရီတို႔၊၊ ဖိုးသားတုိ႔ ျပန္လာၾကၿပီ ထင္တယ္”
သူအိမ္ေရွ႔သုိ႔ ထြက္လာခဲ့၏။ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကို ေအာက္သို႔ခ်သည္။ ဧရာမ ဖရဲသီးႀကီး တစ္လံုးကို ႏွင္းရီက ေပြ႔ထား၏။ျမင္းလွည္း ဆရာက ပစၥည္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္ ေပးေနသျဖင့္ ေက်းဇူး တင္မိ၏။ ဖိုးသားကို ခ်ီၿပီး အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ခဲ့၏။ ေမေမက ဖိုးသားကို လက္ကမ္းယူၿပီး ေပြ႔ခ်ီထား၏။
ႏွင္းရီက ရြာမွာ ဒီႏွစ္ ကုလားပဲေတြ ရၾကေၾကာင္း ေျပာျပေနသည္။ စကားစ ျပတ္သြားသျဖင့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ျပန္ကိုင္လုိက္၏။
“ေျမးေလး ဒီေန႔ ဆယ့္ႏွစ္အလီ ထိရေအာင္ က်က္ရမယ္ေနာ္။ ဘြားဘြားက ေျမးေလးဖုိ႔ ပန္းသီးေလးေတြ စိတ္ထားတယ္။အလီ တစ္ပုဒ္ရရင္ ပန္းသီးတစ္စိတ္ စားရမယ္”
ဖိုးသားက သူ႔ဘြားဘြား၏ ေလ်ာ့ရဲစ ျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ပါးျပင္ကို ေမႊး၏။ ႏွင္းရီက ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးသည္။
သူက ေမေမ့ကုိ က်ီစယ္ လုိေသာေၾကာင့္ အရႊန္းစကား ဆုိလုိက္သည္။
ခုလည္း ဖိုးသားကို ပန္းသီးစိတ္ေတြ ေကြၽးေနျပန္ ၿပီလား”
ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ သူက ရယ္ေမာလိုက္၏။ ေမေမက လုိက္မရယ္ေခ်။ ခ်စ္၍ က်ီစယ္ လုိက္ေသာ စကားဆုိသည္ကို သိ၏။ သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီး ေမေမသည္ သူတစ္သက္တာလံုး စြဲၿမဲစြာ ယံုၾကည္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ထိပါး လာပါက စိုးစဥ္းမွ် သည္းခံႏုိင္စြမ္း ရွိဟန္ မတူေပ။ ေမေမ့မ်က္ႏွာ မွာ႐ုတ္ခ်ည္း တင္းမာသြားသည္။ ေအးစက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျဖင့္ သူ႔ကိုၾကည့္၏။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ ႏွလံုးသားတုိင္ ထိ႐ိုက္ခတ္ သြားေစေသာ စကား တစ္ခြန္းကို ေမေမဆုိလုိက္၏။
“ေမေမ့ နားရြက္ကုိမ်ား ကိုက္ဦးမွာလား သားရယ္”
ျမတ္သင္း
