ဖိုးေထာင္ လိမၼာပံုကို သူ အားက်သြားမိသည္။ သႀကၤန္တြင္းမွာ လုပ္မည့္ ေမေမ့ဆြမ္း ေကြၽးအတြက္ ျပန္စရိတ္ကို ခ်ိန္ဆရင္း ေငြႏွစ္ရာ ထည့္ရန္ စိတ္ကူးထားသည္မွာ နည္းလြန္းေနသလားဟု သူ ေတြးေနမိ၏။ ေဒၚေဒၚဥကား သူ႔လုပ္ငန္း သဘာ၀အရ အိမ္တုိင္းသို႔ ၀င္ထြက္ခြင့္ရသူ ျဖစ္ရာ ၿမိဳ႕ေလးမွ သတင္းမ်ဳိးစံုကို ၾကားသိေနခဲ့ေပသည္။ ေဒၚေဒၚဥသည္ သူႏွစ္ သိမ့္ၾကည္ႏူးမိေသာ သတင္း တစ္ပုဒ္ကို ဆက္လက္ ေျပာဆုိ လ်က္ရွိ၏။ “ေစ်းပိုင္းက မေဌး ရဲ႔သား ေမာင္ေအာင္ဘကေတာ့ ၿမိဳ႕ကို အလည္ျပန္လာရင္း သူ႔ အေမအိမ္ကို ျပင္ေဆာက္ေပးသြားတယ္။ အုတ္ခံအိမ္ႀကီးကို ဟိန္းေနတာပဲ ဆရာမႀကီးရယ္”
ေရနံ ငတ္ေနသျဖင့္ မဲြေျခာက္ေျခာက္ ေနေသာ နံရံ ပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားကို သူေငးၾကည့္ ေနမိ၏။ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေစ်းႀကီးလြန္း၍ ေရနံေခ်းခ်ည္း မတတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ ဒီဇယ္ႏွင့္ ေရာလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ အိမ္ေလးကို ေရနံ သုတ္ေပးသြားရန္ သူဆံုးျဖတ္လုိက္၏။
“အဲဒီေမာင္ဖုိးေထာင္ ေရာ၊ ေမာင္ေအာင္ဘေရာဟာ ကြၽန္မ တပည့္ေတြပဲ”
ေမေမက ဆရာမႀကီး ပီပီ လိမၼာေသာ တပည့္မ်ား အတြက္ ဂုဏ္ယူ ေျပာဆိုလိုက္၏။
သူ၏ ခုန္ႏႈန္း ျမန္လာေသာ ႏွလံုးသားကလည္း တိတ္ဆိတ္ေသာ စကားတစ္ ခြန္းကို ဟစ္ေႂကြးလုိက္သည္။
အဲဒီ ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတုိ႔ဟာေလ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ ေဒၚေဒၚဥရယ္။
_ _ _
ထင္း႐ွဴးပင္ ပုေလးမ်ား၏ အပ္ေခ်ာင္းလို ခြၽန္ျမေသာ ရြက္ေသးမွ်င္မွ်င္ အၾကားတြင္ ေရာင္စံု မီးလံုးမ်ား ၿပိဳးျပက္ ေတာက္ပေနၾက၏။ စိမ္းလဲ့လဲ့ ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ခင္းသန္႔ ျဖဴျဖန္႔ လႊာထားေသာ စားပြဲ၀ိုင္းမ်ား အစီအရီ ရွိေနသည္။ ဥေရာပ ၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ စားပဲြထိုးမ်ားက အေဖ်ာ္ ယမကာႏွင့္ စားၿမိန္စာမ်ား တင္ထားေသာ လင္ပန္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လ်က္ စားပြဲ တစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ လိပ္ျပာေလးမ်ား သဖြယ္ တံု႔ေခါက္လူးလာ ပ်ံ၀ဲ ေနၾက၏။
အသံ အိမ္မ်ားထဲမွ ၿငိမ့္ေညာင္း သာယာစြာ စီးဆင္းလာေသာ အိပ္မက္၀ိုင္ ေတးသြားကို ယစ္မူးစဖြယ္ ၾကားေနရ၏။
“ေအာင္ဘႀကီးကို ေစာင့္ရင္း ျဖည္းျဖည္း စလုိက္ၾကစို႔လား”
ဖိုးေထာင္က စီးကရက္ ေၾကာ္ျငာ စာတမ္း ရွည္ပါေသာ ဖန္ခြက္ ႏွစ္လံုးကို အနီးသို႔ ဆဲြယူလုိက္၏။ သူႏွင့္ ဖိုးေထာင္တုိ႔ ႏွစ္ဦးသား မိုးမခၿမိဳင္ စားေတာ္ဆက္သို႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္ ေနၾကသည္။ ေအာင္ဘက ဧည့္ခံပြဲ တစ္ခု ရွိေနသျဖင့္ ေနာက္က်မည္ဟု ဆုိ၏။ ရမ္ပုလင္း စကၠဴပတ္ ေပၚမွ ဘီယာရာျပည့္ တံဆိပ္ကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ အၾကည့္ ေရြ႕လုိက္၏။
“မင္း ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ရွိသြားၿပီလဲ”
“ႏွစ္ေခါက္”
“ပထမ တစ္ေခါက္က အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ”
“တစ္ႏွစ္”
ပုစၦာ တစ္ပုဒ္ကို သူတြက္ ေနမိသည္။ တစ္ႏွစ္ကား တစ္ စီး၊ ေအာက္ထစ္ က်ပ္ေငြတစ္သိန္း။
“တုိ႔အလုပ္က စြန္႔စြန္႔စားစား ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ပါ သင္းေအာင္ရာ။ ေအာင္ဘႀကီး အလုပ္ကမွ ဟန္က်တာကြ။ ဘာမွ လူမပင္ ပန္းဘူး။ ဒီေကာင္ႀကီးက တကယ္ကို ခ်မ္းသာေနၿပီ”
အင္းလ်ားလမ္းတြင္ ရွိေသာ ေအာင္ဘအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က ျမင္ကြင္းကို သူ သတိရ မိ၏။ ေဂါက္႐ိုက္ ေလ့က်င့္ရန္ အလွ ေမြးထားေသာ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္း၊ ေရသူမ ႐ုပ္ေလး၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား အၾကားမွ ျဖာထြက္ေနေသာ ေရပန္းမ်ား၊ ကြၽန္းသား ပါေကးၾကမ္းျပင္ ေပၚမွ ရိတ္သိမ္း၍ ရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေမႊးအမွ်င္ ရွည္လ်ား အိေထြးေသာ ၾကမ္းခင္း ေကာ္ေဇာ။
စုပ္မ်ဳိလုိက္ေသာ ယမကာ တစ္က်ဳိက္၏ ခါးသက္ သက္အရသာေၾကာင့္ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ တစ္ခုကို ၀ါးေနလုိက္သည္။
“ေဟာ ေအာင္ဘ ေရာက္လာၿပီ”
တုိက္ပံု အက်ႌအျဖဴ၊ ရွပ္အက်ႌ ေကာ္လာကတံုးႏွင့္ စိမ္းျပာေရာင္ ရခိုင္လံုခ်ည္ တုိ႔ကို ၀တ္ဆင္လ်က္ လွမ္း၀င္လာေသာ ေအာင္ဘကို ေတြ႔လုိက္ရ၏။
“အိတ္က်ဴစ္မီ သူငယ္ခ်င္း၊ အင္းလ်ားလိပ္မွာ လုပ္တဲ့ သတုိ႔သားရဲ႔ ဧည့္ခံပြဲက တန္းလာခဲ့ရတာ။အ၀တ္အစားေတြပဲ ၾကည့္ေတာ့”
သူေရာ ဖိုးေထာင္ပါ ခြင့္လႊတ္ၿပံဳး ၿပံဳးလုိက္ၾကသည္။
“မင္း ရန္ကုန္ေရာက္တယ္ ၾကားကတည္းက ငါ ဖိုးေထာင္ကို အခ်ိန္း ခိုင္းေနတာ။ ဒီေကာင္ည့ံလုိ႔ ဒီေန့မွ ဆံုျဖစ္တာ”
ေအာင္ဘက ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုးကို အိတ္ထဲတြင္ ထည့္ထားႏုိင္ သူတုိ႔၏ အသံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာ၏။
“ငါလည္း ေန႔တုိင္း ဆက္ တာပဲကြ။ သူတုိ႔ ႐ံုးဖုန္းက အၿမဲတမ္း အင္ေဂ့ဂ်္ ျဖစ္ေနတာ ဆက္လုိ႔ကို မရဘူး”
စားပြဲထိုးမ်ား ေအာင္ဘ အနီးသို႔ အလုအယက္ ခ်ဥ္း ကပ္လာၾက၏။ ေအာင္ဘက သူတုိ႔ကို လွည့္မၾကည့္ စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကိုသာ စူးစိုက္ ၾကည့္သည္။
“ေဟ့ ဖိုးေထာင္၊ ဘယ္လုိလဲကြ။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္လံုးကို ဧည့္ခံတာေတာင္ ဒီအရက္မ်ဳိးနဲ႔ပဲလား”
ေအာင္ဘက စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကို ဆတ္ခနဲ လွမ္းယူလုိက္၏။ ပုလင္းပိတ္ ၀က္အူရစ္ကို လွည့္ဖြင့္ေနသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုလင္းထဲမွ အရက္မ်ားကို ေစာင္းငဲ့ သြန္ခ်ပစ္ လုိက္၏။ ပတၲျမားေရာင္ ေရတံ ခြန္ငယ္ တစ္ခု စီးသြယ္ျဖာက်လ်က္ ရွိသည္ကို လွပစြာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ သင္းေအာင္က ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ေဒါသရိပ္ျခည္ စြန္းထင္းျခင္း မရွိ။ ေက်နပ္ အားရမႈေၾကာင့္ ပြင့္လက္လာေသာ အၿပံဳးရိပ္ကိုသာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ ေအာင္ဘက အရက္ ကုန္သြားေသာ ပုလင္းခံြကို ျမက္ခင္းေပၚသို႔ ပစ္ခ်လုိက္၏။ သံတမန္ အိတ္ကို ခလုတ္ႏွိပ္ ဖြင့္သည္။ တံဆိပ္နက္ ၀ီစကီ တစ္လံုးကို ထုတ္ယူၿပီး စားပြဲသို႔ အသံျမည္သြားေအာင္ ေဆာင့္ခ်လုိက္၏။
ေရနံ ငတ္ေနသျဖင့္ မဲြေျခာက္ေျခာက္ ေနေသာ နံရံ ပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားကို သူေငးၾကည့္ ေနမိ၏။ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေစ်းႀကီးလြန္း၍ ေရနံေခ်းခ်ည္း မတတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ ဒီဇယ္ႏွင့္ ေရာလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ အိမ္ေလးကို ေရနံ သုတ္ေပးသြားရန္ သူဆံုးျဖတ္လုိက္၏။
“အဲဒီေမာင္ဖုိးေထာင္ ေရာ၊ ေမာင္ေအာင္ဘေရာဟာ ကြၽန္မ တပည့္ေတြပဲ”
ေမေမက ဆရာမႀကီး ပီပီ လိမၼာေသာ တပည့္မ်ား အတြက္ ဂုဏ္ယူ ေျပာဆိုလိုက္၏။
သူ၏ ခုန္ႏႈန္း ျမန္လာေသာ ႏွလံုးသားကလည္း တိတ္ဆိတ္ေသာ စကားတစ္ ခြန္းကို ဟစ္ေႂကြးလုိက္သည္။
အဲဒီ ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတုိ႔ဟာေလ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ ေဒၚေဒၚဥရယ္။
_ _ _
ထင္း႐ွဴးပင္ ပုေလးမ်ား၏ အပ္ေခ်ာင္းလို ခြၽန္ျမေသာ ရြက္ေသးမွ်င္မွ်င္ အၾကားတြင္ ေရာင္စံု မီးလံုးမ်ား ၿပိဳးျပက္ ေတာက္ပေနၾက၏။ စိမ္းလဲ့လဲ့ ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ခင္းသန္႔ ျဖဴျဖန္႔ လႊာထားေသာ စားပြဲ၀ိုင္းမ်ား အစီအရီ ရွိေနသည္။ ဥေရာပ ၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ စားပဲြထိုးမ်ားက အေဖ်ာ္ ယမကာႏွင့္ စားၿမိန္စာမ်ား တင္ထားေသာ လင္ပန္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လ်က္ စားပြဲ တစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ လိပ္ျပာေလးမ်ား သဖြယ္ တံု႔ေခါက္လူးလာ ပ်ံ၀ဲ ေနၾက၏။
အသံ အိမ္မ်ားထဲမွ ၿငိမ့္ေညာင္း သာယာစြာ စီးဆင္းလာေသာ အိပ္မက္၀ိုင္ ေတးသြားကို ယစ္မူးစဖြယ္ ၾကားေနရ၏။
“ေအာင္ဘႀကီးကို ေစာင့္ရင္း ျဖည္းျဖည္း စလုိက္ၾကစို႔လား”
ဖိုးေထာင္က စီးကရက္ ေၾကာ္ျငာ စာတမ္း ရွည္ပါေသာ ဖန္ခြက္ ႏွစ္လံုးကို အနီးသို႔ ဆဲြယူလုိက္၏။ သူႏွင့္ ဖိုးေထာင္တုိ႔ ႏွစ္ဦးသား မိုးမခၿမိဳင္ စားေတာ္ဆက္သို႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္ ေနၾကသည္။ ေအာင္ဘက ဧည့္ခံပြဲ တစ္ခု ရွိေနသျဖင့္ ေနာက္က်မည္ဟု ဆုိ၏။ ရမ္ပုလင္း စကၠဴပတ္ ေပၚမွ ဘီယာရာျပည့္ တံဆိပ္ကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ အၾကည့္ ေရြ႕လုိက္၏။
“မင္း ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ရွိသြားၿပီလဲ”
“ႏွစ္ေခါက္”
“ပထမ တစ္ေခါက္က အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ”
“တစ္ႏွစ္”
ပုစၦာ တစ္ပုဒ္ကို သူတြက္ ေနမိသည္။ တစ္ႏွစ္ကား တစ္ စီး၊ ေအာက္ထစ္ က်ပ္ေငြတစ္သိန္း။
“တုိ႔အလုပ္က စြန္႔စြန္႔စားစား ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ပါ သင္းေအာင္ရာ။ ေအာင္ဘႀကီး အလုပ္ကမွ ဟန္က်တာကြ။ ဘာမွ လူမပင္ ပန္းဘူး။ ဒီေကာင္ႀကီးက တကယ္ကို ခ်မ္းသာေနၿပီ”
အင္းလ်ားလမ္းတြင္ ရွိေသာ ေအာင္ဘအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က ျမင္ကြင္းကို သူ သတိရ မိ၏။ ေဂါက္႐ိုက္ ေလ့က်င့္ရန္ အလွ ေမြးထားေသာ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္း၊ ေရသူမ ႐ုပ္ေလး၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား အၾကားမွ ျဖာထြက္ေနေသာ ေရပန္းမ်ား၊ ကြၽန္းသား ပါေကးၾကမ္းျပင္ ေပၚမွ ရိတ္သိမ္း၍ ရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေမႊးအမွ်င္ ရွည္လ်ား အိေထြးေသာ ၾကမ္းခင္း ေကာ္ေဇာ။
စုပ္မ်ဳိလုိက္ေသာ ယမကာ တစ္က်ဳိက္၏ ခါးသက္ သက္အရသာေၾကာင့္ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ တစ္ခုကို ၀ါးေနလုိက္သည္။
“ေဟာ ေအာင္ဘ ေရာက္လာၿပီ”
တုိက္ပံု အက်ႌအျဖဴ၊ ရွပ္အက်ႌ ေကာ္လာကတံုးႏွင့္ စိမ္းျပာေရာင္ ရခိုင္လံုခ်ည္ တုိ႔ကို ၀တ္ဆင္လ်က္ လွမ္း၀င္လာေသာ ေအာင္ဘကို ေတြ႔လုိက္ရ၏။
“အိတ္က်ဴစ္မီ သူငယ္ခ်င္း၊ အင္းလ်ားလိပ္မွာ လုပ္တဲ့ သတုိ႔သားရဲ႔ ဧည့္ခံပြဲက တန္းလာခဲ့ရတာ။အ၀တ္အစားေတြပဲ ၾကည့္ေတာ့”
သူေရာ ဖိုးေထာင္ပါ ခြင့္လႊတ္ၿပံဳး ၿပံဳးလုိက္ၾကသည္။
“မင္း ရန္ကုန္ေရာက္တယ္ ၾကားကတည္းက ငါ ဖိုးေထာင္ကို အခ်ိန္း ခိုင္းေနတာ။ ဒီေကာင္ည့ံလုိ႔ ဒီေန့မွ ဆံုျဖစ္တာ”
ေအာင္ဘက ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုးကို အိတ္ထဲတြင္ ထည့္ထားႏုိင္ သူတုိ႔၏ အသံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာ၏။
“ငါလည္း ေန႔တုိင္း ဆက္ တာပဲကြ။ သူတုိ႔ ႐ံုးဖုန္းက အၿမဲတမ္း အင္ေဂ့ဂ်္ ျဖစ္ေနတာ ဆက္လုိ႔ကို မရဘူး”
စားပြဲထိုးမ်ား ေအာင္ဘ အနီးသို႔ အလုအယက္ ခ်ဥ္း ကပ္လာၾက၏။ ေအာင္ဘက သူတုိ႔ကို လွည့္မၾကည့္ စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကိုသာ စူးစိုက္ ၾကည့္သည္။
“ေဟ့ ဖိုးေထာင္၊ ဘယ္လုိလဲကြ။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္လံုးကို ဧည့္ခံတာေတာင္ ဒီအရက္မ်ဳိးနဲ႔ပဲလား”
ေအာင္ဘက စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကို ဆတ္ခနဲ လွမ္းယူလုိက္၏။ ပုလင္းပိတ္ ၀က္အူရစ္ကို လွည့္ဖြင့္ေနသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုလင္းထဲမွ အရက္မ်ားကို ေစာင္းငဲ့ သြန္ခ်ပစ္ လုိက္၏။ ပတၲျမားေရာင္ ေရတံ ခြန္ငယ္ တစ္ခု စီးသြယ္ျဖာက်လ်က္ ရွိသည္ကို လွပစြာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ သင္းေအာင္က ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ေဒါသရိပ္ျခည္ စြန္းထင္းျခင္း မရွိ။ ေက်နပ္ အားရမႈေၾကာင့္ ပြင့္လက္လာေသာ အၿပံဳးရိပ္ကိုသာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ ေအာင္ဘက အရက္ ကုန္သြားေသာ ပုလင္းခံြကို ျမက္ခင္းေပၚသို႔ ပစ္ခ်လုိက္၏။ သံတမန္ အိတ္ကို ခလုတ္ႏွိပ္ ဖြင့္သည္။ တံဆိပ္နက္ ၀ီစကီ တစ္လံုးကို ထုတ္ယူၿပီး စားပြဲသို႔ အသံျမည္သြားေအာင္ ေဆာင့္ခ်လုိက္၏။
No comments:
Post a Comment