ၿခင္ေထာင္ အပိုင္း ၃

သူတုိ႔၏ သားျဖစ္သူ တစ္ႏွစ္သားကေလးမွာ အေဖႏွင့္ အေမကို တစ္လွည့္စီၾကည့္ရင္း ၿပံဳးရယ္ေနသည္။ သူက ေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိရွာ။

ညေရာက္ေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ အိပ္ရာခင္း၊ ေခါင္းအံုး၊ ေစာင္ယူၿပီး ေျခရင္းရွိ အခန္း လြတ္တစ္ခုသုိ႔ သြား၍ အိပ္သည္။ ဇနီးျဖစ္သူကို မေက် နပ္သည့္ သေဘာကိုျပသည့္ အထိမ္းအမွတ္ အေနႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ညဦးပိုင္း စာဖတ္ၿပီး မီးမွိတ္လုိက္သည့္တုိင္ ႐ုတ္တရက္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေမာင္စိုးမိုးသည္ နက္ျဖန္နံနက္ အိမ္မွ ထြက္သြားေတာ့မည့္ ဇနီး အေၾကာင္းကို အေတြး နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။

သူ႔မိန္းမသည္ သေဘာ ေကာင္းေလး ျဖစ္ပါသည္။ သည္ေန႔မွ ဘာေၾကာင့္ ႏႈတ္လွန္ ထုိးရပါသနည္း။ သူတုိ႔ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ ကစား ကစားႏွင့္ တကယ္ ပ်က္ရေတာ့မည္။ မေခ်ာစု ဆုိသည္ကလည္း ေအးေအးေလး ေနတတ္ေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ ႀကီးသည္။ မနက္ျဖန္တြင္ တကယ္သာ ဆင္းသြားျဖစ္လွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ေပၚျပန္တက္မည္ မဟုတ္ေပ။ ၾကားထဲက သားကေလးသာ မိတကြဲ၊ ဖတကဲြ ျဖင့္ မ်က္စိသူငယ္ ျဖစ္ရွာေပေတာ့မည္။ ေမာင္စိုးမိုး စဥ္းစား မင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီး စဥ္းစားလုိက္စမ္း။ မင္းက လူႀကီး။ တကယ္ဆုိ မင္းက အေလွ်ာ့ ေပးသင့္သည္။သို႔ေသာ္ ေမာင္စိုးမိုးက လက္နက္ခ် အလံျဖဴ တင္လုိက္လွ်င္လည္း ေနာက္ေနာင္မ်ားတြင္ မေခ်ာစုက ေရႊေရးပန္းကန္ တက္ျဖစ္လာေတာ့မည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလေပ်ာ့ေလးႏွင့္ ေခၚၾကည့္သည္။

“ေဟ႕ ေခ်ာစုေရ ေခ်ာစု”
တုံ့ျပန္သံ မၾကားရ။ ၿငိမ္ သက္ေနသည္။

“ေခ်ာစု အိပ္သြားၿပီလား”
တုတ္တုတ္ကေလးမွ မလႈပ္။

သည္မွ်ပင္ မာနႀကီးသည့္ ေကာင္မ။ ေနစမ္းေပ့ေစဟု စိတ္ကို တင္းထားၿပီး အိပ္ေတာ့မည္ဟု ေမာင္စိုးမုိး ဆံုးျဖတ္ လုိက္ေလမွ သူ႔ေဘးတြင္ တ၀ီ၀ီျဖစ္ေနေသာ ျခင္မ်ားကို သတိထားလုိက္မိသည္။ သည္ေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ေမွာင္ ထဲမွာပင္ ၿပံဳးလုိက္မိေသးသည္။
မၾကာမီ၌ပင္ ေမာင္စိုးမိုး အိပ္ေနေသာ အခန္းထဲမွ ျဖန္းခနဲ ဘတ္ခနဲႏွင့္ ျခင္႐ိုက္သံ၊ ျခင္ယမ္းသံ၊ ျခင္ဖိသံမ်ား ေ၀ေ၀ ဆာဆာ ထြက္ေပၚလာသည္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္၍ ျခင္႐ိုက္သံသည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ပီပီသသ ႀကီး ၾကားေနရသည္။ သည္ ၾကားထဲတြင္ ေမာင္စိုးမိုး၏ အသံကလည္း ထြက္၍ လာေခ်ေသးသည္။၏

“ေတာက္ ဒီျခင္ေတြက လဲကြာ”

“ကဲ ေသေပေရာ့ ကဲ”

“ဒီညေတာ့ အိပ္လုိ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“မနက္က်ရင္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ျခင္ဖုေတြခ်ည္းပဲ ေနေတာ့မွာကြာ။ ဒုကၡပါပဲ”
မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ မေခ်ာစု၏ အသံ ေပၚလာသည္။ အသံက ခပ္မာမာ။
“ကဲ ျခင္ေထာင္ထဲ လာအိပ္ေလ”

သည္တစ္ခါ ေမာင္စိုးမိုး အလွည့္။ ေစ်းကိုင္ေနလုိက္ ျပန္သည္။ ဘာမွ ျပန္၍ အေျဖ မေပးဘဲ ႏႈတ္ပိတ္၍သာ ေနလုိက္သည္။ ျခင္ကို လက္၀ါး ႏွင့္ ႐ိုက္သံမ်ားသာ ၾကားေန ရသည္။
ေတာ္ၾကာေတာ့ မေခ်ာစု၏ အသံက ထပ္မံ၍ ေပၚလာ ျပန္သည္။ နည္းနည္း ေလသံေပ်ာ့ လာသည္။
“အလကားေနရင္း ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ ရွာမေနနဲ႔။ ဘယ္လုိ လူမွန္းလည္း မသိဘူး။ ျခင္ေထာင္ထဲကိုေတာ့ လာအိပ္တာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔”

ေမာင္စိုးမိုးက ေမွာင္ထဲတြင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ၿပံဳးရင္းျခင္ မရွိေသာ သူ႔လက္ေမာင္းေပၚသို႔ လက္၀ါးႏွင့္ ျဖန္းခနဲ ႐ိုက္လုိက္ ျပန္သည္။
“ကဲ လာမွာျဖင့္ ျမန္ျမန္လာ၊ မူမေနနဲ့။ ေခၚခ်င္လြန္း လုိ႔မ်ား မွတ္မေနနဲ့။ ျခင္ကိုက္ အိပ္ေရးပ်က္ရင္ ေနမေကာင္း ျဖစ္မွာစိုးလုိ႔”
မေခ်ာစု၏ အသံမွာ ေငါ႕ဆတ္ဆတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း တမင္ လုပ္ေျပာေနရေၾကာင္းကို ဖံုးကြယ္၍ မရေပ။ ေမာင္စိုးမိုးကလည္း သြားခ်င္လြန္းလွၿပီ ျဖစ္သည့္တုိင္ ကေလးဆုိးႀကီး အသံျဖင့္
“ေနမေကာင္းလဲ အေနသာႀကီးပါကြာ။ မင္းနဲ႔ငါ နက္ျဖန္ခါ ကစၿပီး ဆုိင္ၾကေတာ့မွာမွ မဟုတ္တာ”

“အစ္ကိုေနာ္။ ကဲမေနစမ္းနဲ႔။ ကေလးကလားေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ လာအိပ္လွည့္”

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုး၊ အိပ္ရာ ခင္းမ်ားကို ျပန္၍ သယ္မၿပီး သူတုိ႔အိမ္၏ တစ္လံုးတည္းေသာ သံုးေယာက္အိပ္ ျခင္ေထာင္ႀကီးထဲသုိ႔ ၿပံဳးစိၿပံဳးစိျဖင့္ ၀င္ေရာက္သြား ေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ အျပင္ဘက္တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ ျခင္မ်ားသည္ ညလံုးေပါက္ ေသြးစုပ္ပြဲသဘင္ႀကီး မက်င္းပ လုိက္ရေသာေၾကာင့္ တ၀ီ၀ီႏွင့္ ေဒါသူပုန္ ထေနၾကေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ မေခ်ာစုသည္ ဤအိမ္မွ ဆင္းသြားျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို ျခင္ေထာင္ႀကီးထဲသုိ႔ ေမာင္စိုးမိုး ၀င္သြားၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ပ်ံ႔လြင့္လာသည့္ ရယ္ေမာသံ ခုိးခိုးခစ္ခစ္ ဟီးဟီးဟဲဟဲမ်ားက ေျပာျပေနပါသည္။ ထိုအခါ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပိုမရွိ၍သာ သူတုိ႔ လင္မယား ျပတ္စဲလုဆဲဆဲ အႏၱရာယ္မွ လြတ္လာရသည္ဟု အေတြး၀င္လာသည္။ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပို၀ယ္ မထားမိျခင္းကိုပင္ ၀မ္းသာေနမိ၏။

သို့ျဖင့္ ေမာင္စိုးမိုးတုိ႔ လင္မယားသည္ ျခင္ေထာင္ အပို တစ္လံုး ေနာက္ထပ္ ၀ယ္ခ်ဳပ္ရန္ စိတ္ကူးထဲ၌ပင္ ထည့္ေတာ့မည္ မဟုတ္၍ ေနာက္ေနာင္အခါမ်ားတြင္ ေမာင္စိုးမုိး၏ ေနအိမ္သို႔ ညအိပ္တည္းခို ၾကမည့္ အေပါင္းအသင္း ဧည့္သည္မ်ားသည္ ကိုယ့္ျခင္ေထာင္ ကိုယ္ယူလာ ၾက႐ံုသာရွိပါေတာ့သတည္း။

မာန္ျမင့္
မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ ေမ၊ ၁၉၇၄