"' အမ်ားႏႊဲေပ်ာ္မယ္႕ သီတင္းကြ်တ္ပြဲ '''''''''' သဘင္

"'  အမ်ားႏႊဲေပ်ာ္မယ္႕ သီတင္းကြ်တ္ပြဲ ''''''''''  သဘင္

ေခတၱရာေၿမ... ခ်စ္သဟာေဆြ.... အေပါင္းကိုလ...
လွစ္ခါေခြ်.... ဆုမြန္ေတာင္းပါလို႕... ၾကံတိုင္းရယ္ေအာင္.
ၾကံတိုင္းရယ္ေအာင္........
တက္ေနပမာ... က်က္သေရ အခက္ေ၀ၿဖာပါလို႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕
ဥစၥာဓန ေပါၾကြယ္၀.... လိုတိုင္းတ ရေစမွာ.....
လိုတုိင္းတ ရေစမွာ....ဟာာ
ေဘးဘရာေတြ ေ၀းကြာရွင္းလို႕ရယ္္.......
ကင္း......ကင္းၾကေစေၾကာင္း.....ေၾကာင္း... ေၾကာင္း။

မဂၤလာရွိတဲ႕ ခြန္းေတာက္ကို အရြန္းမေဖာက္ဘဲ ဆိုသြားတာက......... ကိုစုတ္ခြ်န္းလားဗ်ာ...။
ဟုတ္ပါ႕ ဖိုးရွဳပ္ ေရ ။
ကဲ က်ေနာ္တို႕တေတြ  ကိုယ္႕ကို ကိုယ္ မိတ္ဆက္ရေအာင္လားဗ်ာ....။
ကဲ က်ေနာ္က စမိတ္ဆက္မယ္....။

သားနာမည္က ေမာင္စုတ္ခြ်န္း... ေမာင္စုတ္ခြ်န္းက သားနာမည္....
ေကာင္မေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္..... ေဖ႕ဘြတ္ထဲက ပ်ိဳေမမ်ား....
ေမာင္စုတ္ခြ်န္းကို ေၾကြတယ္ဗ်ား.........။

သားသားနာမည္ ဖိုးရွဳပ္ပါ .... တေနကုန္ရွဳပ္တယ္ အြန္လိုင္းမွာ ....
ခ်က္တင္ထိုင္ရင္ မထတမ္း .... ေတြ႕သမွ် အကုန္ သရမ္း....။

က်ေနာ္႕နာမည္ ခ်က္စူပါ .... အိုဗာစီးဆို အကုန္ၾကဴဗ်ာ....
ဗြီစက္အို ေရွ႕ တကုတ္ကုတ္ .... အၿမဲကို စတိုင္ထုတ္ ...။

က်ေနာ္႕နာမည္ ေဒးစစ္ ပါ ....  ေခတၱရာမွာ ေနပါတယ္ .....
ေရွာက္ကာမေမးနဲ႕ေဖာက္သည္ေစ်း ... ၾကံဳတုန္း၀ယ္ထား ေစ်းမမ်ား...........
ဟုတ္လိုက္ေလ ဟုတ္လိုက္ .. ဟုတ္လိုက္ ေလ........။

အခု က်ေနာ္တို႕ ကၿပ အသံုးေတာ္ခံတဲ႕ ပြဲေလးက ဘာပါလိမ္႕ဗ်ာ...။ ဘာအမွတ္တရပြဲပါလိမ္႕ဗ်ာ.....။
ဟုတ္ကဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ကၿပ အသံုးေတာ္ခံတဲ႕ ပြဲက "'  အမ်ားႏႊဲေပ်ာ္မယ္႕ သီတင္းကြ်တ္ပြဲ ''''''''''  သဘင္ပါဗ်ာ.....။
သီတင္းကြ်တ္ လ အမွတ္တရ ကၿပ ၾကတဲ႕ ပြဲပါခင္ဗ်.....။
ဒီေတာ႕ အမ်ားႏႊဲေပ်ာ္မယ္႕ သီတင္းကြ်တ္ပြဲ ဆိုတဲ႕ အၿငိမ္႕ခန္း ဆိုတာ ဖြင္႕............................။

ညိဳၿပာၿပာ လတာၿပင္ေၿခရင္း၊ ******* လွိဳင္းတက္ရာ ေဗဒါတက္၊ လွိဳင္းသက္ရာ ဆင္း၊************
ညိဳၿပာၿပာ လတာၿပင္ေၿခရင္း၊ ******* လွိဳင္းတက္ရာ ေဗဒါတက္၊ လွိဳင္းသက္ရာ ဆင္း၊************
အဆင္းကလည္း မသက္သာ၊******** အုန္းလက္ေၾကြ ေရေပါေလာ ေမ်ာ စံုလို႕လာ၊**********
အဆင္းႏွင္႕အလာ ေဗဒါမ အေထြး၊******  အုန္းလက္ေၾကြ သူ႕နံေဘး ေစာင္႕ခဲ႕ရေသး၊**********
ေဆာင္႕ခဲ႕လည္း မသက္သာ၊ ********* ေနာက္တခ်ီ ဒီတလံုးက ဖံုးလိုက္ၿပန္ပါ၊***********
ၿမွပ္ေလေပါ႕ ေပၚမလာ၊********  မေဗဒါ အလွ တလံကြာ လွိဳင္း အၾကြ ေပၚလိုက္ၿပန္ရ။********
ေပၚၿပန္လည္း မသက္သာ၊******** ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေၿမာင္းငယ္ထဲက ဘဲထြက္လို႕လာ ********
ဘဲအုပ္က တရာႏွစ္ရာ မေဗဒါက တပင္တည္း******
အယက္အကန္ခံလို႕ ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ ပန္းပန္လွ်က္ပဲ။*******

ေဟး ေဟး ေဟး..........။
ဘာေတြ ေဟး ေနၾကတာလဲ ....။ မသိဘူးေလ တေယာက္ က စ ေဟး လိုက္ေတာ႕ အကုန္လိုက္ ေဟး တာေပါ႕....။
ေတာ္ ပီ ေတာ္ပီ မေဟး ၾကနဲ႕ေတာ႕...။ ဒီတခါ က်ေနာ္တို႕ လူရႊင္ေတာ္ ေတြက ေခတ္အေၾကာင္းနည္းနည္း ေၿပာၾကည္႕ရေအာင္....။
မဟုတ္ရင္ က်ေနာ္တို႕ လူရႊင္ေတာ္ေတြက အလကားပါကြာ.... ဇာတ္စင္ေပၚသာ တက္ေနတယ္ ဘာမွလည္း မသိၾကဘူး ေၿပာေနဦးမယ္..။
ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ က်ေနာ္လည္း ေခတ္အေၾကာင္းေတြ ေၿပာခ်င္တယ္ ကိုစုတ္ခြ်န္း....။
ကဲ ဒါဆို ေၿပာၾကရေအာင္ဗ်ာ....။

ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
လမ္းမ မေရွာင္ ဘာမွမေရွာင္ လိုက္လို႕ေၾကာင္တဲ႕ ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...။

ေဟာ လာပီ ေနာက္တေခတ္...။
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
လူႀကီးႏွင့္အပ်ဳိစင္ တြဲလွ်က္ယွဥ္...... ပြဲသဘင္ကတဲ့ ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္....
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
တစ္ဦးဥစၥာ ျပည့္စံုလာ မနာလိုတဲ့ ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္....
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
ေပါင္းေဖာ္သားျခင္းေမတၱာကင္း အတင္းေျပာတဲ့ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္....
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
အရြယ္မေရာက္အပ်ဳိေပါက္ လင့္ေနာက္လုိက္တဲ့ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္....
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
ေရႊေငြ၀တ္ဆင္ လူေခၚခ်င္ ဂုဏ္အင္ႀကီးတဲ့ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္...
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
ေရွ႕ကြဲေနာက္ကြဲ ၀တ္ဆင္ရဲ အသည္းယားစရာေကာင္းတဲ့ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...

လာၿပန္ပီ ေနာက္တေခတ္....
ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေရး ဒန္ဒီဒီ ဟိုက္ ေၿပာ မယ္ကြယ္ နားေထာင္ဦး..........။
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား စာသင္သြား ရည္စားထားတဲ့ေခတ္
မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ် ... မွတ္သားေလာက္ပါတယ္...
ေခတ္ အေၾကာင္းကုန္စင္ ေၿပာၿပန္ရင္ ေဒါသ ၿဖစ္စရာ ေတြ႕လိမ္႕မယ္....
ဘာမွ မေၿပာဘဲ အသာၿငိမ္ကုတ္ တရားအားထုတ္ကာမွ ေကာင္းေတာ႕မယ္....
သာဓု သာဓု သာဓု....။

ကဲ ကိုဖိုးရွဳပ္ ..... ေရ က်ေနာ္တို႕ ညီအကိုတေတြ ေခတ္ နဲ႕ ပတ္သက္လို႕  အန္ေဖာ္ေမးရွင္း သေဘာေလးေတြကို
ေနာက္လာေနာက္သားေလးေတြ အသိတိုးႏိုင္ေအာင္ ဟာသေလးေတြ ေႏွာၿပီး ေၿပာၿပလို႕ေတာ႕ ၿပီးပါပီ....
ကဲ မင္းသမီးေလး အဆင္း ရူပါ ကို ခံစား ၿပီးၾကပါၿပီ... ပီယ၀ါစာ... ခ်စ္ခင္ဖြယ္ စကားေလးေတြကို ဘယ္လို ေၿပာမလဲ ဆိုတာ ပရိတ္သတ္ၾကီးက ေမွ်ာ္လင္႕ေနၾကပါၿပီလို႕....။
ဟုတ္ပါ႕ဗ်ာ ဒါနဲ႕ ခုန က အသံုးေတာ္ခံသြားတဲ႕ ညီမငယ္ မင္းသမီးေလးက ဘယ္သူပါလိမ္႕ဗ်ာ.....
ေၾသာ္ မင္းသမီးေလးကေတာ႕ ''''''''' ေခတၱရာ အလွ နန္းကလ်ာၿမ ''''''ဆိုတဲ႕ညီမငယ္ေလးပါပဲဗ်ာ.........
ကဲ ကဲ ကဲ .............ေခတၱရာအလွ နန္းကလ်ာၿမ ဆို တဲ႕ ညီမငယ္ ဆို တာ သူပါပဲဗ်ာ.........
လူတကာရင္မွာ အစဥ္ကာ စြဲေအာင္.........  ေၿခတလွမ္း ကုေဋ တသန္း နဲ႕ၾကြ.............။

ဇာတ္စင္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္အျခမ္းမွ ပန္းႏုေရာင္ ဝတ္စံုျဖင့္ မင္းသမီး ထြက္ေပၚလာသည္။
ထို႔ေနာက္ ပရိတ္သတ္ႀကီးကို လက္အုပ္ခ်ီ၍ ဂါရဝျပဳ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ၿပီးေနာက္ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ဘက္လွည့္ကာ "မဂၤလာည ခ်မ္းပါ အကိုတို႔ေရ" ဟု အျပံဳးေလး ျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

အကိုတို႕ေရ ဒီလ က ဘာလ လဲ သိလား....။
သိတာေပါ႕ ဒီလ က သီတင္းကြ်တ္ေလ....။
ဟုတ္ကဲ႕ ရွင္....။ သီတင္းကြ်တ္ ဆိုေတာ႕ ရာသီကလည္း တူရာသီ...မဟုတ္ပါလား ရွင္....။
အဲဒီေတာ႕ တူ ရာသီ လသီတင္းမွာ က်မတို႕ ညီအကို ေမာင္ႏွမ သားခ်င္းေတြမာ
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ နဲ႕ ကၿပ ၾကပါစို႕လား ရွင္....။
ယေန႕ ၾကြလာ ေသာ ပရိသတ္ၾကီးလည္း ကိုယ္၏ က်န္းမာၿခင္း စိတ္၏ ခ်မ္းသာၿခင္း နဲ႕ ၿပည္႕စံုႏိုင္ၾကၿပီး. မိုးဆမ္း ပန္းပမာ ထာ၀ရလန္းဆန္း ႏိုင္ၾကပါေစလို႕
သမီးက ဒီဇာတ္ခံုေပၚကေန ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ရပါတယ္ရွင္.....။

ေဟာဗ်ာ ၾကည္႕စမ္းပါဦး... ဘယ္ေလာက္ လိမၼာၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းသလဲေနာ္.....။
ကိုဖိုးရွဳပ္ေရ... ဗ်ာဗ်.... နန္းကလ်ာ ၿမ လို အမ်ိဳးသမီးေလး မလို ခ်င္ဘူးလား.....။
လိုခ်င္တာေပါ႕ဗ်ာ.....။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား ေကာင္မေလး က်ေနာ္႕ေပး....။
ဟင္ ဘာဆိုင္လို႕လည္း....။ ဆိုင္တာေပါ႕ က်ေနာ္က နန္းကလ်ာၿမေလး second ၿဖစ္သြားမွာကို စိုးရိမ္လို႕ပါ.....။
သူ႕ဘာသာ သူ second ၿဖစ္သြားတာ နင္နဲ႕ ဘာဆိုင္တုန္း....။ သူၾကည္ၿဖဴဖို႕သာ အဓိက... သူၾကည္ၿဖဴဖို႕သာ အဓိက....။

- ဟိုဘက္က ကိုစုတ္ခြ်န္း လား ရွင္
- စကဒ္အတို၀တ္ ရမၼက္ကိုမပင့္ရ ရို႕ရို႕.....။  အရက္ကိုခ်င့္ ခြက္ပိုမဆင့္ရ ရို႕ရို႕....။
စကဒ္အတို၀တ္ ရမၼက္ကိုပင္႕ ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ.....။
စကဒ္အတိုႏွင့္ ရမၼက္ကိုပင့္က အခက္ပိုတာေပါ႕ ဒါေလးေတာင္ မသိၾကဘူးလား ကဲဟယ္ ကဲဟယ္....ကဲ....။
အရက္ကိုခ်င့္ ခြက္ပိုဆင္႕ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ........။
အရက္ကိုမခ်င့္ ခြက္ပိုဆင့္က အသက္တိုတာေပါ႕.......။ ဒီေတာ႕ကာ.....
ရမၼက္ကိုပင့္ မည့္ စကဒ္အတို ၀တ္သူမ်ားကိုလည္း မၾကည့္ႏွင္႕....။
ခြက္ပိုဆင့္ အရက္ကိုမခ်င့္ သူမ်ားႏွင့္လည္း မသိခ်င္ႏွင္႕.....။
ညီမေရ ညီမေရ မဂၤလာပါဗ်ာ....။

- ဟိုတေယာက္က ကိုေဒးစစ္ မဟုတ္လားရွင္႕ ။
- ဟုတ္ရွိေၾကာင္းဗ်။

- ေဟာဟိုက ကိုဖိုးရွဳပ္ လား ရွင္။
- ငါလည္း ကိုစုတ္ခြ်န္းလို လုပ္ဦးမယ္....။
ေၾကာ္ျငာကိုလည္း မႀကိဳက္ႏွင့္ ရို႕ ရို႕.......... ေပ်ာ္စရာကိုလည္း မလိုက္ႏွင့္ ရို႕ရို႕.........။
ေၾကာ္ျငာကိုလည္း ၾကိဳက္ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ......။
ေၾကာ္ျငာကိုႀကိဳက္က အလွည့္စားခံရတာေပါ႕ ဒါေလးေတာင္ မသိၾကဘူးလား...... ကဲဟယ္ ကဲဟယ္ ကဲ......။
ေပ်ာ္စရာကိုလိုက္ ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ.......။
ေပ်ာ္စရာကိုလိုက္က တကယ္အမွားခံရ တာေပါ႕.......။
ကဲ ညီမေရ မဂၤလာ ရွိေသာ အခ်ိန္ေလးပါ.....။

-အဲ ေမ႕ေနလိုက္တာ ဟိုဘက္ေထာင္႕က ကိုခ်က္စူ ၾကီးပါလား။ ကိုခ်က္စူ ေရ မဂၤလာပါရွင္။
- ေဟ ေဟ မင္းသမီးက ငါ႕ကိုေခၚၿပီ....။ ဘယ္ရမလဲ ငါလည္း မင္းတို႕ ေၿပာမွာေပါ႕....။
ကညာကို အေပ်ာ္ဟန္ မမွတ္ရ ရို႕ရို႕......၊ အနာကို အေညွာ္ခံ မကပ္ရ ရို႕ရို႕......၊ ကဗ်ာကို အေပၚယံ မဖတ္ရ ရို႕ရို႕.......။
ကညာကို အေပ်ာ္ဟန္ မွတ္ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ.......။
ကညာကို အေပ်ာ္ဟန္မွတ္က ေထာင္အရပ္ဆီ သြားရမွာေပါ႕ ဒါေလးေတာင္ မသိၾကဘူးလား ...... ကဲဟယ္ ကဲဟယ္ ကဲ......။
အနာကို အေညွာ္ခံ ကပ္ေတာ႕ ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ......။
အနာကို အေညွာ္ခံကပ္က ေယာင္တတ္တာေပါ႕......။
ေနပါဦး..... ကဗ်ာကို အေပၚယံ ဖတ္ေတာ႕ေရာ......
ကဗ်ာကို အေပၚယံဖတ္က ေမာင္ခက္ၿပီ တာေပါ႕ အဟိ အဟိ အဟိ......။
ကဲဟယ္ ကဲဟယ္ ကဲ....
ေနၾကပါဦး..... ဘာၿဖစ္လို႕ ရိုက္ၾကတာတုန္း ဟ......။
အၿမင္ကတ္လို႕ ရိုက္တာ ရိုက္တာ.....။
ကိုခ်က္စူေရ မဂၤလာပါရွင္.....။
မဂၤလာပါ ညီမေရ....။ ဒါနဲ႕ ညီမက ပရိတ္သတ္ၾကီးကို အရင္ဆံုး ဘာသီခ်င္းေလးနဲ႕ ကၿပမွာလဲ ဆိုတာ သိပါရေစဗ်ာ။
-ညီမ ေဖ်ာ္ေၿဖမယ္႕ သီခ်င္းေလးက ခ်က္တက္သံ ပါတဲ႕ရွင္။
- ကဲ ၾကားပါရေစလား ညီမေရ။

ခ်က္တက္သံ ခ်က္တက္သံ မေလး ခ်က္တက္သံ
ခ်က္တက္သံ တႏိုင္ငံၿခားက ၾကားပါစ ၾကားပါစ ပ်ိဳ႕ခ်စ္သူရွင္႕
vzo ကို ဖြင္႕ပါလို႕ အာဘြားေပးမယ္ရွင္ ေပးမယ္ရွင္...
ငယ္သူရြယ္တူ မလြတ္တမ္း ဖမ္းႏိုင္မွ ရွင္  ဖမ္းႏိုင္မွသရွင္.............။

လူရႊင္ေတာ္ ေတြ စံုတုန္း ..... ၿမန္မာစာ ဘယ္ေလာက္ အေရးၾကီးတယ္ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္း ေၿပာရဦးမယ္.....
ေၿပာပါဦးဗ်ာ... အယ္ ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ အေရးၾကီးတာ...ၿမန္မာစာဟာ ေရးတတ္ဖို႕၊ ဖတ္တတ္ဖို႕ အရမ္းအေရးၾကီးတာ...
နည္းနည္းေလး စာမွားဖတ္လိုက္တာနဲ႕ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸါယ္ သေဘာေတြ ကြဲလြဲ သြားတယ္ဗ်...
ဟုတ္ကဲ႕ အမိန္႕ရွိပါဦး... ကိုဖိုးရွဳပ္ ရဲ႕
ဒီလိုဗ် က်ေနာ္႕ဦးေလး ဘၾကီး ဦးၿပဴး ဆိုတာ ရွိတယ္ဗ်...
တေန႕ ေတာ႕ က်ေနာ္က က်ေနာ္႕ဘၾကီး အိမ္အလည္သြားတယ္ေပါ႕ဗ်ာ....
အိမ္က အေမ က လိပ္စာ ေရးေပးလိုက္တယ္ေပါ႕တယ္ဗ်ာ.... ဦးၾကီးၿပဴးေနတာ အေပၚထပ္... ဆိုပီး မသိမွာဆိုးလို႕ကို ေသခ်ာေရးေပးလိုက္တာေလ...
အဲဒီက က်ေနာ္က ဘယ္လို ဖတ္သလဲ သိလား... ''' ဥၾကီးၿပဴးေနတာ အာေပါဓာတ္...'''........
အဲဒီလိုလဲ ဖတ္ေရာ က်ေနာ္႕အေမ ရဲ႕ ေခါက္ခနဲမည္တဲ႕ လက္သံဟာ က်ေနာ္ေခါင္းေပၚ ေရာက္လာပါေရာဗ်ာ.....ဟားဟားဟား...။

ၿမန္မာစာ ဆိုလို႕ ကိုခ်က္စူ ရဲ႕ ဖတ္ပံုေလးကို သြားသတိရတယ္....။
ကိုစုတ္ခြ်န္း  ေရ လူၾကားထဲမွာ အဲဒီလို ေၿမွာက္မေၿပာရဘူးေလ...။
ဒီလိုဗ် က်ေနာ္တို႕ က်ေနာ္တို႕ ငယ္ငယ္က သတင္းစာ အတူတူ ဖတ္ၾကတာေပါ႕ဗ်ာ...။ အဲဒီမွာ သတင္းစာ ေခါင္းၾကီးပိုင္းမွာ ဘာေရးထားလဲ ဆိုေတာ႕ ....
ဟစ္တာလာက ေတာ္လွန္ၿပီဟု ဆို..... ၿမင္႕ေအာင္ၾကည္....
အဲဒါကို ကိုခ်က္စူ  က ဘယ္လို ဖတ္တယ္ ထင္သလဲ....
ဘယ္လို ဖတ္သလဲ...
ဟစ္တလာ ကေတာ္ လွန္ၿပီဟု ဆို.... ၿမင္ေအာင္ၾကည္႕တဲ႕ .... ဟား ဟား ဟား......။

ကိုစုတ္ခြ်န္းေရ........ ဇာတ္သမား ၿပန္ရင္ မွတ္သားစရာ က်န္ရမယ္ ဆိုတဲ႕ဆိုရိုးစကားလည္း မရွိေပဘူးလားဗ်...။
အဲဒီေတာ႕ က်ေနာ္တို႕အဖြဲ႕ ေတြ ကတဲ႕ ပြဲ သာၿပီးသြားတယ္ မွတ္သားစရာ တခုမွလည္း မက်န္ပါလားလို႕
ေၿပာစရာလည္း ၿဖစ္မွာစိုးရတယ္ေလ...။
ဒီေတာ႕ က်ေနာ္တို႕ ေၿပာခဲ႕ခ်င္တာက....။
ဓမၼရံု ကို အမွိဳက္မထားနဲ႕ ကာမဂုဏ္ ကိုလည္း မလိုက္စားနဲ႕
ဓမၼာရံု အမွိဳက္ထားေတာ႕ မီးေလာင္တက္တယ္
ကာမဂုဏ္ လိုက္စားေတာ႕.....
ဘာၿဖစ္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ
သူလည္း မီးေလာင္တတ္တာပါပဲ.....။
ေကာင္းေရာ ငါတို႕က အေကာင္းမွတ္လို႕ နားေထာင္ေနတာ....။ မင္းၾကီးေတာ္.... အဲလို မ်ိဳး မီးေလာင္လို႕
ကေတာ႕ မီးသတ္ပိုက္ နဲ႕ ေကာ႕ ပန္းမွာဗ်....။
အမေလး ေလး... လန္႕စရာၾကီးပါလား...။

အကိုတို႕ေရ ဒီတခါ ေနာက္ဆံုး တပုဒ္ အေနနဲ႕  ညီမခ်စ္သူကို  ညီမအတြက္ ခြါညိဳ ပန္းေလးကို တယုတယ နဲ႕ ခူးခဲ႕ပါ ပန္ခ်င္ပါတယ္
ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပတဲ႕ သီခ်င္းနဲ႕ ဒီလို ေဖ်ာ္ ေၿဖၿပပါရေစ ရွင္.....။
ၾကားပါရေစ ႏွမေရ....။

ၾကဴၾကဴေမႊးတဲ႕ ခြါညိဳပါ... ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းႏြဲ႕ရွာ.....
ခ်စ္သူကိုကို ခူးခဲ႕ပါ ...... ပ်ိဳပ်ိဳ ပန္ခ်င္တာ.........
ပင္လံုးညြတ္ေတာ႕... ဖူးတံညွာ ေလေသြးတဲ႕ အခါ ရနံ႕ေ၀ ဆာ...
ခြါ ခြါ ညိဳ ပန္းမွာ စိမ္းလဲ႕ ညိဳၿပာၿပာ.......
ေမႊးလြန္းလွတဲ႕ ရာသီပန္းမွာ ... ကညာမဒီ ၿမန္းဆင္ခ်င္တာ.....
ေလယူရာေသြး ၾကဴၾကဴ ေမႊးတာ ၿမတ္ပန္းခြါညိဳပါ.......။

ကဲ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕ အခုလို အင္မတန္ မွ က်က္သေရ မဂၤလာ ရွိတဲ႕ သီတင္းကြ်တ္ လ ညခ်မ္း အခ်ိန္ အခါ တခု မွာ အမ်ားၿပည္သူကို ကၿပခြင္႕ရတဲ႕ အတြက္ အထူးကို ၀မ္းသာ မိပါတယ္ဗ်ာ....။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ေအာင္ပါေစ ဆိုတဲ႕ သီခ်င္းေလးနဲ႕ ႏွဳတ္ဆက္ ဂါရ၀ ၿပဳၾကပါစို႕လားဗ်ာ.....။

ေအာင္ပါေစ (ေအာင္ပါေစ)...
ေဇယ်တုနဲ႕ေခြ် သေၿပႏုခက္ေ၀... ေရႊေရခ်မ္းေလာင္းလို႕ ေတာင္းဆုပန္ေခြ်...
ကမၻာေၿမ အမွီၿပဳတဲ႕ လူထု အားလံုး က်န္းမာ ခ်မ္းသာေစ.... (ေအာင္ပါေစသား ေအာင္ေစသားေဟ႕)...
ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၀ယ္ မင္းသူေဌးကုန္သည္ .. လယ္ပိုင္ရွင္လယ္သမား... ဆင္းရဲသား မက်န္ေပ...
လိုရာဆႏၵ ၿပည္႕၀ေစ ေအာင္ပါေစ.... ေခတၱရာ သဘင္ ရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာေ၀ ... ေ၀ၿဖာလွစ္ခါေခြ် ၿမန္ၿပည္တိုင္းေအာင္
ၾကံစည္တိုင္း ေအာင္ပါေစ..
စီးပြားေရးရယ္ ၾကီးပြားေရးရယ္ သမီးရည္းစားေရးလည္ေအာင္ပါေစ...
ဇမၺဴတ၀ွမ္းလွဴဒါန္းမယ္႕သူေတြ (ေအာင္ပါေစ)... မဂၤလာရက္ၿမတ္ လက္ထပ္မယ္႕သူေတြ (ေအာင္ပါေစ)...
ေရႊေရခ်မ္းေလာင္းလို႕ေလ ေကာင္းၿမတ္တဲ႕ ေမာင္မယ္ ေမတၱာေ၀....

ထို႕ေနာက္ ဟာဒယ ရႊင္ေဆး တိုက္ေကြ်းခဲ႕ၾကသည္႕ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ၿဖစ္ၾကသည္႕ စုတ္ခြ်န္း၊ ဖိုးရွဳပ္၊ ခ်က္စူ၊ ေဒးစစ္ ႏွင္႕
မင္းသမီး နန္းကလ်ာၿမ တို႕ ပရိတ္သတ္ကို လက္အုပ္ခ်ီဂါရ၀ ၿပဳကာ ခြဲခြါ ၿခင္း အထိမ္းအမွတ္ လက္ရမ္း၍ ႏွဳတ္ဆက္ေနပါေတာ႕သည္။
ထို႕ေနာက္တြင္ေတာ႕ ၾကက္ေသြးေရာင္ ကန္႕လန္႕ကာၾကီး တအိအိၿဖင္႕ က်လာကာ ေခတၱရာ ရင္ခြင္ကို အလွဆင္မယ္႕ "'  အမ်ားႏႊဲေပ်ာ္မယ္႕ သီတင္းကြ်တ္ပြဲ '''' အၿငိမ္႕ခန္း တခန္း ရပ္နား လိုက္ေတာ႕သည္။

********************************************
ၿပီးပါၿပီ။

ေမေမ ပ်ိဳးေသာ ပန္းတစ္ပင္ အပိုင္း ၄

ဂုိးလ္ဒင္ဘယ္လီ ဆုိေသာ အသံကို ၾကားရ၏။ အင္းလ်ားၿမိဳင္ ဆုိတာ ပါသည္။ ေျခာက္ မုိင္၊ အာတီးယား၊ ျပည္လမ္း၊ ပါရမီ။ တိမ္တုိက္ေပၚ၌ တည္ ေဆာက္ထားေသာ ဘံုဗိမာန္မ်ားကို ၀င္း၀င္းလွ်ပ္လွ်ပ္ ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ “ပါရမီ မသီႏွင့္ ဘံုခန္း မစမ္းႏွင့္” ဟူ ေသာ ေက်ာင္းတုန္းက ျမန္မာစာ ဆရာ၏ အဆုိအမိန္႔ကို မဆီမဆုိင္ သတိရေနမိသည္။ “သင္းေအာင္ မင္း စိတ္ကူး မလဲြနဲ႔။ ရန္ကုန္မွာ ေျမတစ္ ကြက္ေလာက္၀ယ္ၿပီး အေျခခ် ထားဖုိ႔ ေကာင္းၿပီ”
ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟိန္း လုိက္ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံေၾကာင့္ သူထိတ္လန္႔သြားသည္။ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္း ထလာ၏။ ထူအမ္းအမ္း ျဖစ္လာေသာ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ ပ၀ါျဖင့္ ပြတ္ရင္း ဖံုးကြယ္ထားရ၏။

တုန္ခါမႈႏႈန္း ျမင့္မားလွ ေသာ ေအာင္ဘ၏ အသံစူးစူး ကို ဆက္လက္ ၾကားေနရ၏။
“ဘာလဲ ပင္စင္ယူၿပီးမွ ၀ယ္မယ္လုိ႔ ဆင္ေျခ ေပးဦးမလုိ႔လား။ ေျမကြက္ေစ်းႏႈန္းက မင္းပင္စင္ ယူတဲ့ အထိ ၿငိမ္ၿပီး ေစာင့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးကြ။ စဥ္းစား မေနနဲ႔ ၀ယ္ထားရင္ မမွားဘူး။ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ေနရာေျပာ တုိ႔၀ိုင္းရွာေပးမယ္။ ဘယ္ေနရာ ႀကိဳက္လဲ ေျခာက္မုိင္မွာလား။ ပါရမီမွာလား”

ႏႈတ္ျဖင့္ ေျဖရန္ အတြက္ စကား၀ါက် ေခါင္းပါးလြန္းလွ၏။ ရင္ထဲကမူ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနမိသည္။ ဘယ္လုိ ေျဖရမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ မင္းေျပာတဲ့ ေျမကြက္က တစ္ေပကို ဘယ္ေလာက္ႏႈန္း ေပးေခ်ရမွာတဲ့လဲ။ ေျမတစ္ေပ ပတ္လည္ေပၚမွာ အိမ္တစ္လံုး ေဆာက္လုိ႔ေရာ ရႏိုင္ရဲ႕လား။ ရႏိုင္တယ္ ဆုိရင္ အဲဒီအိမ္က ေသးေသးေလး ေနမွာေပါ့ေနာ္။ တို႔ ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့ၾကတဲ့ ပလတ္စတစ္ အုတ္ခ်ပ္ အျဖဴအနီ ေလးေတြနဲ႔ အိမ္ကေလးမ်ဳိး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒီ အိမ္ကေလးထဲကို ၀င္ႏုိင္ဖို႔ အတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ငလက္မလုိ လူေသး ေသးေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ဖန္ဆင္းရမွာေပါ့ေနာ္။
အို ဖန္ဆင္းဖုိ႔ေရာ လုိေသးရဲ႕လားကြယ္။

၀ီစကီေၾကာင့္လား၊ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္လား မသိ၊ မူးရိပ္မူးရိပ္ ျဖစ္လာသည္။ ရင္ထဲမွ တလွပ္လွပ္ ခုန္လာ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ယားလာသည္။ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာသျဖင့္ ရင္ကိုလက္ျဖင့္ ဖိထား၏။ တင္ေမာင္သန္း၏ အီကိုႏုိဂ်ီနစ္ ကာစီႏုိးမား ေရာဂါကို သြားသတိရသည္။
ဇလံုထဲတြင္ကား ေရခဲတံုး အားလံုး အရည္ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေလၿပီ။

(၃)
ႀကိဳးအဆင္း အတက္ သြက္လက္ေစရန္ အတြက္ သစ္သား စက္သီးကို ေရႏွစ္ ခြက္ခန္႔ ပက္လုိက္သည္။ ဒူးတုိက္ေပၚတြင္ လက္ ေထာက္ရင္း တြင္းထဲသို႔ ငံု႔ၾကည့္၏။ မိမိ ပံုရိပ္ကို မႈန္ပ်ပ် သြားျမင္ရသည္။ မိမိတုိ႔ ၿမိဳ႕ေလးမွ ေရတြင္းမ်ားသည္ ေႏြရာသီဆုိလွ်င္ ဤသုိ႔ပင္ ေရစ ေ၀းတတ္ၿမဲ ျဖစ္၏။
ႀကိဳးကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္၏။ ပံုးႏွင့္ေရ မ်က္ႏွာျပင္တို႔ ထိသံ ကို ၾကားရသည္။ ပံုးျမႇဳပ္သြားေအာင္ ႀကိဳးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ေဆာင့္လုိက္ၿပီးမွ အားစိုက္၍ ဆဲြသည္။ စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲသို႔ ေရတစ္ပံုးၿပီး တစ္ပံုး ေလာင္းထည့္ေနသည္။

“သားကလည္းကြယ္ ေမေမ ေရစည္မွာ ထားပါတယ္ ေျပာသားနဲ့ အလကား ဒုကၡခံ ေနတယ္။ လက္ေတြမ်ား ေပါက္ကုန္မွျဖင့္”

ေမေမ့အသံကို ၾကားရ၏။
“ေမေမ ခ်ဳိးဖုိ႔ေရကို သား ကိုယ္တုိင္ ဆဲြေပးခ်င္လုိ႔ပါ ေမေမရဲ႔”

စဥ့္အင္တံုႀကီးထဲတြင္ ေရျပည့္သြားမွ သူနားသည္။
ေမေမ ဖတ္ခိုင္းထားေသာ ေတာင္ၿမိဳ႔ဂႏၶာ႐ံု ဆရာေတာ္၏ “တစ္ဘ၀ သံသရာ” စာအုပ္ကို သူဖတ္ေန၏။ ေမေမက သူ႔အနီးမွ ပက္လက္ ကုလားထုိင္တြင္ လာထုိင္ သည္။
“ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတို႔နဲ႔ သား ေတြ႔ေသးရဲ႔လား”

“ေတြ႔ပါတယ္ ေမေမရဲ႔။ ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေတြ႔ပါတယ္”

“ေအးကြယ္ မေန႔က ေဒၚဥႀကီး ေျပာလုိ႔ သူတုိ႔ေလးေတြ ႀကီးပြား ေနၾကတယ္ဆုိတာ ၾကားရေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖိုးေထာင္က ရန္ကုန္ကို ဘယ္လုိ ေရာက္ သြားတာလဲ။ သူက အမႈထမ္း မလုပ္ဘူးလား”

“ဒီေကာင္က မႏၱေလး တကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္ ေအာင္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္း ဆက္မတက္ဘဲ ရန္ကုန္ဆင္း သြားတာ ေမေမရ။ အမႈထမ္း လည္း လုပ္တယ္လုိ့ မၾကားမိ ပါဘူး။ ခုေတာ့ သေဘၤာ လုိက္ေနေတာ့ ဟန္တာေပါ့ ေမေမရာ။ ရန္ကုန္မွာ တုိက္နဲ႔၊ ကားနဲ႔ သားတုိ႔နဲ႔ ဘာဆုိင္ေတာ့တာ မွတ္လုိ႔”
နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္ပံု ကားခ်ပ္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိ၏။

“လူကလည္း အသံုးစြဲ က်စ္လ်စ္ လိမၼာလုိ႔ေပါ့ သားရယ္။ ေအာင္ဘႀကီးကိုေတာ့ ေမေမ မေတြ႔တာ ၾကာလွၿပီ။ ခုေနမ်ား ေတြ႔ရင္မွတ္မွ မွတ္မိပါ့မလား မဆုိႏုိင္ဘူး”

“ဒီေကာင္ႀကီးက ႐ုပ္မေျပာင္းဘူး ေမေမရ။ နည္းနည္း ၀လာတာပဲ ရွိတယ္။ ေမေမမ ေတြ႔တာၾကာဆုိ ဒီေကာင္က ရွစ္တန္းေအာင္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းကထြက္သြား တာဆုိေတာ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ေမေမရ။ အဲဒီကတည္းက စီးပြားေရး လုပ္ေနတာ ႀကီးပြားလုိက္တာေတာ့ မေျပာနဲ႔ ေမေမရာ။ အခု ဒီေကာင္က ကားပြဲစားေလ”

“ကားပဲြစား”

ေမေမက နားမလည္ႏုိင္ ဟန္ျဖင့္ ေမး၏။
“ေမေမကလည္း ကားပြဲစားဆုိလုိ႔ လြယ္အိတ္ တစ္လံုးနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ပဲြစားမ်ဳိးလုိ႔ မထင္နဲ႔။ ဒီမွာ ထန္းလ်က္ေတြ ေလွာင္သလုိ ကားေတြ အမ်ားႀကီး ေလွာင္ထားႏုိင္တဲ့ ပြဲစားမ်ဳိး ေမေမရ။ အရမ္းကို ခ်မ္းသာတာပဲ။ သားျဖင့္ သူ႔တုိက္ထဲ ၀င္ရတာေတာင္ ခပ္ရြံ႕ရြံရယ္”
အမွန္လည္း ရန္ကုန္ ေရာက္တုိင္း ေအာင္ဘ၏ တုိက္ေရွ႔မွ ေန႔စဥ္ျဖတ္သြား ေနရပါလ်က္ ၀င္ျဖစ္ခဲလွ၏။ ေနရင့္လာသျဖင့္ အပူဓာတ္ အနည္းငယ္ လႊမ္းမုိးစ ျပဳလာသည္။ အေရွ႔ေတာင္ အရပ္ဆီမွ တသုန္သုန္ တုိက္ခတ္လာေသာ ကြၽဲေတာင္ငူ ေလကေလးေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သက္သာရာရ၏။
လႈပ္ရွားသြားေသာ သေဘၤာ ရြက္မ်ားကို ျမင္ရ၏။ ပင္စည္တြင္ တြယ္ကပ္ေန ေသာသေဘၤာသီးမ်ား၏ အရြယ္ အစား အလုိက္ အဆင့္ဆင့္ တည္ေနပံု အဆင္ဒီဇိုင္းကို သူ စိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနမိသည္။

အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚမွ ျမင္းလွည္း တစ္စီး ရပ္လုိက္သံကို ၾကားရ၏။
“ႏွင္းရီတို႔၊၊ ဖိုးသားတုိ႔ ျပန္လာၾကၿပီ ထင္တယ္”

သူအိမ္ေရွ႔သုိ႔ ထြက္လာခဲ့၏။ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကို ေအာက္သို႔ခ်သည္။ ဧရာမ ဖရဲသီးႀကီး တစ္လံုးကို ႏွင္းရီက ေပြ႔ထား၏။ျမင္းလွည္း ဆရာက ပစၥည္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္ ေပးေနသျဖင့္ ေက်းဇူး တင္မိ၏။ ဖိုးသားကို ခ်ီၿပီး အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ခဲ့၏။ ေမေမက ဖိုးသားကို လက္ကမ္းယူၿပီး ေပြ႔ခ်ီထား၏။
ႏွင္းရီက ရြာမွာ ဒီႏွစ္ ကုလားပဲေတြ ရၾကေၾကာင္း ေျပာျပေနသည္။ စကားစ ျပတ္သြားသျဖင့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ျပန္ကိုင္လုိက္၏။
“ေျမးေလး ဒီေန႔ ဆယ့္ႏွစ္အလီ ထိရေအာင္ က်က္ရမယ္ေနာ္။ ဘြားဘြားက ေျမးေလးဖုိ႔ ပန္းသီးေလးေတြ စိတ္ထားတယ္။အလီ တစ္ပုဒ္ရရင္ ပန္းသီးတစ္စိတ္ စားရမယ္”

ဖိုးသားက သူ႔ဘြားဘြား၏ ေလ်ာ့ရဲစ ျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ပါးျပင္ကို ေမႊး၏။ ႏွင္းရီက ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးသည္။
သူက ေမေမ့ကုိ က်ီစယ္ လုိေသာေၾကာင့္ အရႊန္းစကား ဆုိလုိက္သည္။
ခုလည္း ဖိုးသားကို ပန္းသီးစိတ္ေတြ ေကြၽးေနျပန္ ၿပီလား”

ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ သူက ရယ္ေမာလိုက္၏။ ေမေမက လုိက္မရယ္ေခ်။ ခ်စ္၍ က်ီစယ္ လုိက္ေသာ စကားဆုိသည္ကို သိ၏။ သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီး ေမေမသည္ သူတစ္သက္တာလံုး စြဲၿမဲစြာ ယံုၾကည္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ထိပါး လာပါက စိုးစဥ္းမွ် သည္းခံႏုိင္စြမ္း ရွိဟန္ မတူေပ။ ေမေမ့မ်က္ႏွာ မွာ႐ုတ္ခ်ည္း တင္းမာသြားသည္။ ေအးစက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျဖင့္ သူ႔ကိုၾကည့္၏။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ ႏွလံုးသားတုိင္ ထိ႐ိုက္ခတ္ သြားေစေသာ စကား တစ္ခြန္းကို ေမေမဆုိလုိက္၏။
“ေမေမ့ နားရြက္ကုိမ်ား ကိုက္ဦးမွာလား သားရယ္”

ျမတ္သင္း

ေမေမ ပ်ိဳးေသာ ပန္းတစ္ပင္ အပိုင္း ၃

“ဒီလုိ ထုိက္ထိုက္တန္ တန္ လုပ္ပါကြ”
ကုလားထုိင္လြတ္ တစ္လံုး၌ ေအာင္ဘ ထုိင္သည္။

“မင္းတို႔ ဘာေတြမွာ ထားၾကလဲ”

“ဟုိဟာ ဒီဟာ ဘာညာ ကိြကြေပါ့ကြာ”

ဖိုးေထာင္၏ အသံသည္ ေဖ်ာ့ေတာ့ ပါးလ်လ်က္ရွိ၏။
“ေဟ့ သူတုိ႔ မွာထားတာေတြ အကုန္လံုး ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ့”

စားပြဲထုိးက ႐ိုေသစြာ ဦးညြတ္ျပသည္။
“ဖတ္စကလပ္ တစ္ပြဲ လုပ္ကြာ။ တဲင္းန္ ကို႔စ္ေပါ့၊ ငါးမန္းေတာင္ ၾကက္ေကာ္ရည္နဲ႔ ၀က္ကေလး ကင္ေတာ့ပါ ေပ့ေစ။ ေၾသာ္ ပဲြသိမ္း အခ်ဳိရည္က လုိက္ခ်ီးစ္ဘူး ေဖာက္ေပး၊ ဘူးေနာ္ဘူး။ ေပါင္းထားတဲ့ လုိကယ္ေတြ ယူမလာခဲ့နဲ႔”

ဟင္းလ်ာ ဆယ္မ်ဳိးပါေသာ ပထမတန္းစား တစ္၀ိုင္းစာ မွာေနျခင္းဟု နားလည္ လုိက္၏။ ဖန္ခြက္ကို သူ လွမ္းယူလုိက္သည္။ ၀ီစကီေကာင္း တုိ႔၏ အရည္အေသြး တစ္ရပ္ ျဖစ္ေသာ ေခ်ာေမြ႔ ညက္ေညာျခင္းကို လွ်ာျဖင့္ ထိေတြ႔ခံစား ေနမိ၏။
“တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ဆရာ၀န္ ျဖစ္တာကြ။ မင္းအတြက္ ငါ သိပ္ဂုဏ္ယူတယ္”

ဦးေစာညိန္း၏ ပြင့္ဦး သီခ်င္းကို ၾကားေယာင္မိသည္။ “ေလွာင္တာေလလား ေနာ္ကြယ္” ဟူေသာ အပိုဒ္ ကေလးကို ညည္းညဴသံျဖင့္ ရြတ္ဆုိခ်င္စိတ္ ေပၚလာ၏။ ေအာင္ဘ၏ မ်က္ႏွာကို မလံုမလဲ ၾကည့္မိ၏။ မ်က္လံုးမွာ၊ ေလသံမွာ ေလွာင္ေျပာင္ရိပ္ကို မေတြ႔ရ။ ခ်စ္ခင္ ေလးစားေသာ အၾကည့္၊ လိႈက္လွဲေသာ အသံတုိ႔ ေစတနာမွန္ျဖင့္ ေျပာေသာ စကားဟု ယံုၾကည္စိတ္ ခ်ကာ အနည္းငယ္ ေနသာ ထုိင္သာ ရွိသြားသည္။ ဇလံုထဲမွ ေရခဲႀကီးႀကီး တစ္တံုးကို ယူ၍ ဖန္ခြက္ထဲ ထည့္လုိက္၏။ ဖန္ခြက္ထဲတြင္ ေက်ာက္ေဆာင္ႏွင့္ ေရႊ၀ါေရာင္ လိႈင္းဂယက္ႏွင့္ လွပေသာ သမုဒၵရာ တစ္စင္း ေပၚထြန္းသည္။ ဖိုးေထာင္က ေအာင္ဘဘက္သို႔ ေစာင္းငဲ့၍ တစ္စံု တစ္ရာေျပာသည္။ ေအာင္ဘ ကလည္း ျပန္ေျပာ၏။ မိမိႏွင့္ ေ၀းလွမ္းလွေသာ ဘာသာ စကားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ခပ္မ ဆိတ္ေနလုိက္၏။

တိုယိုတာ ကို႐ိုလာ ဒီအိတ္က္စ္၊အက္စ္အီး၊ စပရင္တာ၊ ဟိုက္လပ္၊ ပတ္ဘလစ္ကာ၊ နီဆန္းပရက္စတုိ၊ ဆန္နီ။ ဖူဂ်ီယာမာ ႏွင္းပြင့္ေတာင္ ထိပ္သို့ သူေရာက္သြား၏။ အ႐ိုးခိုက္ေအာင္ ေအးျမေသာ ေလက တဟူးဟူး တုိက္ခတ္ေနသည္။ နံပါတ္အနက္၊ နံပါတ္ အနီ၊ ယာယီ နံပါတ္၊ ပါမစ္ ၀ယ္ျခင္း။
“ေဟ့ သင္းေအာင္၊ မင္းလည္း တစ္စီးေလာက္ ဆဲြထားလုိက္ပါလား။ ကို႐ိုလာ (စ်)မ်ဥ္းဆဲြေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့”

ဖိုးေထာင္က ႐ုတ္တရက္ သူ႔ဘက္သို႔ လွည့္ၿပီး ေျပာ၏။ ရင္ထဲတြင္ ပြန္းရွသြားသည္။
“မ၀ယ္ႏုိင္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ၊ ကိုယ့္မွာ ဒီေလာက္ ေငြအင္အား မရွိပါဘူး”

အသံမွာ ေသခ်ာစြာ နားစိုက္ေထာင္မွ ၾကားႏုိင္႐ံု ယဲ့ယဲ့ေလး ျဖစ္သည္။
“ခ်ဳိမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ ဂ်ီပီ လုပ္လုိ႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္သြားထားမွာလဲ”

စားပြဲ အံဆဲြ အတြင္းသို႔ က်ဆင္းလာသည့္ စုိထုိင္း၍ ငါးညီႇ နံ႔သင္းေသာ က်ပ္တန္ ႏြမ္းႏြမ္းေလးမ်ား၊ စားပြဲေပၚ တင္ထားသည့္ ႏြားႏုိ႔ တစ္ပုလင္း၊ ၾကက္ဥငါးလံုး၊ ေကာက္ ညႇင္းဆန္တစ္ျပည္။ ေဘာဂ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွ ေဆးခန္းေလး အတြင္းသို႔ သူျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြား သည္။
“ကိုယ့္လူနာေတြက ဆင္းရဲၾကပါတယ္ကြာ”

ဇလံုထဲမွ ေရခဲေသးေသးေလး တစ္တံုးကို ယူ၍ ဖန္ခြက္ထဲ ထည့္လုိက္၏။ စကား ျပတ္သြားၾကသည္။ ဆိတ္ၿငိမ္မႈသည္ ပြင့္ဖတ္ႏြမ္းလ်ေသာ ပန္းတစ္ျခင္းကို သယ္ေဆာင္လာၿပီး သူတုိ႔ သံုးဦး အေပၚသုိ႔ ျဖည္းညင္းစြာ က်ဲျဖန္႔ေပးလ်က္ ရွိ၏။

“မင္းက အလုပ္မလုပ္ တတ္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ကြာ”
အားမလုိ အားမရအသံ ျဖင့္ ေအာင္ဘက ေျပာ၏။ ေအေဂ်က႐ိုနင္၏ ယုဒ သစ္ပင္ ၀တၴဳထဲမွ စည္းစိမ္ အဆိပ္သင့္ ရွာသူ ဆရာ၀န္ ေဒးဗစ္မုိေရး၏ ေၾကကဲြဖြယ္ ဘ၀နိဂံုးကို သတိရမိသျဖင့္ ေက်ာ႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္သြားသည္။

မိုးခါးေရ ေသာက္ရန္ အတြက္ ဟစ္ပိုကေရးတီး၏ ကတိသစၥာကို ခ်ဳိးေဖာက္၀ံ့ပါရဲ႔လား။ မိမိေလွ်ာက္လာရာ လမ္းေလးကို ျပန္လွည့္ၾကည့္မိ၏။ ဆင္းရဲ ၿငိဳျငင္၍ ခရီးမတြင္ ေသာ္ျငားလည္း ဤလမ္းေလးတြင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈ၊ က်င္းခ်ဳိင့္မ်ား မရွိ။ ခ်စ္ခင္မႈ သစ္ပင္တုိ႔၏ အရိပ္မ်ား ရွိ၏။ ေကာက္က်စ္ စဥ္းလဲမႈ ေထာင္ ေခ်ာက္မ်ားလည္း မရွိ။ ၾကင္နာမႈ ေက်းငွက္တုိ႔၏ ေတးသံ ခ်ဳိခ်ဳိရွိ၏။ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္မႈ ေရခ်မ္းစင္ကေလး ရွိ၏။ ထုိ႔ျပင္ လိပ္ျပာ သန္႔သူတုိ႔သာ ျမင္ေတြ႔ ခြင့္ရေသာ ေတာင္စဥ္ ေတာင္တန္းမ်ားလည္း ရွိေလသည္။

စိတ္ႏွလံုး ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္း ေစသည္မုိ႔ ဤေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကေလးမွာပင္ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။
ၾကက္သား၊ မွ်စ္ဆိမ့္ေၾကာ္ ပန္းကန္ေပၚသို႔ ၀ဲသြားေသာ ဖိုးေထာင္၏ လက္ထဲမွ တူႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေငးၾကည့္ ေနမိ၏။ ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀က ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို လြမ္းေမာ တသစြာ ျပန္ေျပာေနမိၾက၏။ ထုိ႔ေနာက္ စကားျပတ္သြား၏။ ဖုိးေထာင္ မ်က္ႏွာ ေအာင္ဘဘက္သို႔ လွည့္သြားျပန္သည္။ ေျမကြက္ အေရာင္းအ၀ယ္ ကိစၥကို ဖိုးေထာင္က စကားစ၏။ ေအာင္ဘႏွင့္ အခ်ီအခ် ေျပာေနၾက သည္။ မိမိႏွင့္ ေ၀းလွမ္းလွေသာ စကား တစ္ရပ္ကို ထပ္မံ၍ ၾကားရျပန္ၿပီ ျဖစ္၏။ သူ ခပ္မ ဆိတ္ေနရျပန္သည္။

ေမေမ ပ်ိဳးေသာ ပန္းတစ္ပင္ အပိုင္း ၂

ဖိုးေထာင္ လိမၼာပံုကို သူ အားက်သြားမိသည္။ သႀကၤန္တြင္းမွာ လုပ္မည့္ ေမေမ့ဆြမ္း ေကြၽးအတြက္ ျပန္စရိတ္ကို ခ်ိန္ဆရင္း ေငြႏွစ္ရာ ထည့္ရန္ စိတ္ကူးထားသည္မွာ နည္းလြန္းေနသလားဟု သူ ေတြးေနမိ၏။ ေဒၚေဒၚဥကား သူ႔လုပ္ငန္း သဘာ၀အရ အိမ္တုိင္းသို႔ ၀င္ထြက္ခြင့္ရသူ ျဖစ္ရာ ၿမိဳ႕ေလးမွ သတင္းမ်ဳိးစံုကို ၾကားသိေနခဲ့ေပသည္။ ေဒၚေဒၚဥသည္ သူႏွစ္ သိမ့္ၾကည္ႏူးမိေသာ သတင္း တစ္ပုဒ္ကို ဆက္လက္ ေျပာဆုိ လ်က္ရွိ၏။ “ေစ်းပိုင္းက မေဌး ရဲ႔သား ေမာင္ေအာင္ဘကေတာ့ ၿမိဳ႕ကို အလည္ျပန္လာရင္း သူ႔ အေမအိမ္ကို ျပင္ေဆာက္ေပးသြားတယ္။ အုတ္ခံအိမ္ႀကီးကို ဟိန္းေနတာပဲ ဆရာမႀကီးရယ္”

ေရနံ ငတ္ေနသျဖင့္ မဲြေျခာက္ေျခာက္ ေနေသာ နံရံ ပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားကို သူေငးၾကည့္ ေနမိ၏။ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေစ်းႀကီးလြန္း၍ ေရနံေခ်းခ်ည္း မတတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ ဒီဇယ္ႏွင့္ ေရာလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမေမ့ အိမ္ေလးကို ေရနံ သုတ္ေပးသြားရန္ သူဆံုးျဖတ္လုိက္၏။
“အဲဒီေမာင္ဖုိးေထာင္ ေရာ၊ ေမာင္ေအာင္ဘေရာဟာ ကြၽန္မ တပည့္ေတြပဲ”
ေမေမက ဆရာမႀကီး ပီပီ လိမၼာေသာ တပည့္မ်ား အတြက္ ဂုဏ္ယူ ေျပာဆိုလိုက္၏။

သူ၏ ခုန္ႏႈန္း ျမန္လာေသာ ႏွလံုးသားကလည္း တိတ္ဆိတ္ေသာ စကားတစ္ ခြန္းကို ဟစ္ေႂကြးလုိက္သည္။
အဲဒီ ဖိုးေထာင္တုိ႔၊ ေအာင္ဘတုိ႔ဟာေလ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ ေဒၚေဒၚဥရယ္။
_ _ _
ထင္း႐ွဴးပင္ ပုေလးမ်ား၏ အပ္ေခ်ာင္းလို ခြၽန္ျမေသာ ရြက္ေသးမွ်င္မွ်င္ အၾကားတြင္ ေရာင္စံု မီးလံုးမ်ား ၿပိဳးျပက္ ေတာက္ပေနၾက၏။ စိမ္းလဲ့လဲ့ ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ခင္းသန္႔ ျဖဴျဖန္႔ လႊာထားေသာ စားပြဲ၀ိုင္းမ်ား အစီအရီ ရွိေနသည္။ ဥေရာပ ၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ စားပဲြထိုးမ်ားက အေဖ်ာ္ ယမကာႏွင့္ စားၿမိန္စာမ်ား တင္ထားေသာ လင္ပန္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လ်က္ စားပြဲ တစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ လိပ္ျပာေလးမ်ား သဖြယ္ တံု႔ေခါက္လူးလာ ပ်ံ၀ဲ ေနၾက၏။
အသံ အိမ္မ်ားထဲမွ ၿငိမ့္ေညာင္း သာယာစြာ စီးဆင္းလာေသာ အိပ္မက္၀ိုင္ ေတးသြားကို ယစ္မူးစဖြယ္ ၾကားေနရ၏။

“ေအာင္ဘႀကီးကို ေစာင့္ရင္း ျဖည္းျဖည္း စလုိက္ၾကစို႔လား”

ဖိုးေထာင္က စီးကရက္ ေၾကာ္ျငာ စာတမ္း ရွည္ပါေသာ ဖန္ခြက္ ႏွစ္လံုးကို အနီးသို႔ ဆဲြယူလုိက္၏။ သူႏွင့္ ဖိုးေထာင္တုိ႔ ႏွစ္ဦးသား မိုးမခၿမိဳင္ စားေတာ္ဆက္သို႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္ ေနၾကသည္။ ေအာင္ဘက ဧည့္ခံပြဲ တစ္ခု ရွိေနသျဖင့္ ေနာက္က်မည္ဟု ဆုိ၏။ ရမ္ပုလင္း စကၠဴပတ္ ေပၚမွ ဘီယာရာျပည့္ တံဆိပ္ကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ အၾကည့္ ေရြ႕လုိက္၏။

“မင္း ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ရွိသြားၿပီလဲ”

“ႏွစ္ေခါက္”

“ပထမ တစ္ေခါက္က အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ”

“တစ္ႏွစ္”

ပုစၦာ တစ္ပုဒ္ကို သူတြက္ ေနမိသည္။ တစ္ႏွစ္ကား တစ္ စီး၊ ေအာက္ထစ္ က်ပ္ေငြတစ္သိန္း။
“တုိ႔အလုပ္က စြန္႔စြန္႔စားစား ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ပါ သင္းေအာင္ရာ။ ေအာင္ဘႀကီး အလုပ္ကမွ ဟန္က်တာကြ။ ဘာမွ လူမပင္ ပန္းဘူး။ ဒီေကာင္ႀကီးက တကယ္ကို ခ်မ္းသာေနၿပီ”

အင္းလ်ားလမ္းတြင္ ရွိေသာ ေအာင္ဘအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က ျမင္ကြင္းကို သူ သတိရ မိ၏။ ေဂါက္႐ိုက္ ေလ့က်င့္ရန္ အလွ ေမြးထားေသာ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္း၊ ေရသူမ ႐ုပ္ေလး၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား အၾကားမွ ျဖာထြက္ေနေသာ ေရပန္းမ်ား၊ ကြၽန္းသား ပါေကးၾကမ္းျပင္ ေပၚမွ ရိတ္သိမ္း၍ ရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေမႊးအမွ်င္ ရွည္လ်ား အိေထြးေသာ ၾကမ္းခင္း ေကာ္ေဇာ။

စုပ္မ်ဳိလုိက္ေသာ ယမကာ တစ္က်ဳိက္၏ ခါးသက္ သက္အရသာေၾကာင့္ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ တစ္ခုကို ၀ါးေနလုိက္သည္။
“ေဟာ ေအာင္ဘ ေရာက္လာၿပီ”

တုိက္ပံု အက်ႌအျဖဴ၊ ရွပ္အက်ႌ ေကာ္လာကတံုးႏွင့္ စိမ္းျပာေရာင္ ရခိုင္လံုခ်ည္ တုိ႔ကို ၀တ္ဆင္လ်က္ လွမ္း၀င္လာေသာ ေအာင္ဘကို ေတြ႔လုိက္ရ၏။
“အိတ္က်ဴစ္မီ သူငယ္ခ်င္း၊ အင္းလ်ားလိပ္မွာ လုပ္တဲ့ သတုိ႔သားရဲ႔ ဧည့္ခံပြဲက တန္းလာခဲ့ရတာ။အ၀တ္အစားေတြပဲ ၾကည့္ေတာ့”
သူေရာ ဖိုးေထာင္ပါ ခြင့္လႊတ္ၿပံဳး ၿပံဳးလုိက္ၾကသည္။

“မင္း ရန္ကုန္ေရာက္တယ္ ၾကားကတည္းက ငါ ဖိုးေထာင္ကို အခ်ိန္း ခိုင္းေနတာ။ ဒီေကာင္ည့ံလုိ႔ ဒီေန့မွ ဆံုျဖစ္တာ”

ေအာင္ဘက ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုးကို အိတ္ထဲတြင္ ထည့္ထားႏုိင္ သူတုိ႔၏ အသံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာ၏။
“ငါလည္း ေန႔တုိင္း ဆက္ တာပဲကြ။ သူတုိ႔ ႐ံုးဖုန္းက အၿမဲတမ္း အင္ေဂ့ဂ်္ ျဖစ္ေနတာ ဆက္လုိ႔ကို မရဘူး”

စားပြဲထိုးမ်ား ေအာင္ဘ အနီးသို႔ အလုအယက္ ခ်ဥ္း ကပ္လာၾက၏။ ေအာင္ဘက သူတုိ႔ကို လွည့္မၾကည့္ စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကိုသာ စူးစိုက္ ၾကည့္သည္။
“ေဟ့ ဖိုးေထာင္၊ ဘယ္လုိလဲကြ။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္လံုးကို ဧည့္ခံတာေတာင္ ဒီအရက္မ်ဳိးနဲ႔ပဲလား”

ေအာင္ဘက စားပြဲေပၚမွ ရမ္ပုလင္းကို ဆတ္ခနဲ လွမ္းယူလုိက္၏။ ပုလင္းပိတ္ ၀က္အူရစ္ကို လွည့္ဖြင့္ေနသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုလင္းထဲမွ အရက္မ်ားကို ေစာင္းငဲ့ သြန္ခ်ပစ္ လုိက္၏။ ပတၲျမားေရာင္ ေရတံ ခြန္ငယ္ တစ္ခု စီးသြယ္ျဖာက်လ်က္ ရွိသည္ကို လွပစြာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ သင္းေအာင္က ဖိုးေထာင္၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ေဒါသရိပ္ျခည္ စြန္းထင္းျခင္း မရွိ။ ေက်နပ္ အားရမႈေၾကာင့္ ပြင့္လက္လာေသာ အၿပံဳးရိပ္ကိုသာ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ ေအာင္ဘက အရက္ ကုန္သြားေသာ ပုလင္းခံြကို ျမက္ခင္းေပၚသို႔ ပစ္ခ်လုိက္၏။ သံတမန္ အိတ္ကို ခလုတ္ႏွိပ္ ဖြင့္သည္။ တံဆိပ္နက္ ၀ီစကီ တစ္လံုးကို ထုတ္ယူၿပီး စားပြဲသို႔ အသံျမည္သြားေအာင္ ေဆာင့္ခ်လုိက္၏။

ေမေမ ပ်ိဳးေသာ ပန္းတစ္ပင္

၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလထုတ္ ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ၀ထၳဳတို ျဖစ္ပါသည္။ ဖုိးေထာင္၊ ေအာင္ဘ၊ သင္းေအာင္ဆိုေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း သံုးဦးႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာမႀကီး တစ္ဦးတို႔ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္အျဖစ္ ပါ၀င္ပါသည္။ အႏွစ္ (၂၀)ၾကာ ျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာျမတ္သင္း၏ ၀ထၳဳတို ကေလးသည္ လတ္ဆတ္ေသာ ခံစားမႈႏွင့္ ေတြးစရာ ဆင္ျခင္စရာမ်ားကို ေပးႏုိင္ဆဲ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္သည့္ အေလ်ာက္ “ေခတ္မေရြးတဲ့စာ” အျဖစ္ ထပ္မံပံုႏွိပ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
အယ္ဒီတာ

 မန္က်ည္းရြက္ စိပ္စိပ္တုိ႔၏ အရိပ္ ႀကဲျဖန္႔ထားေသာ ေျမတလင္း၀ယ္ သူထုိင္ေနမိသည္။ ဤေနရာကား ငယ္စဥ္က သူစာက်က္ခဲ့ရာ ေနရာေလး တစ္ခုပင္။ နယူးစတာ ဒီရီဒါ စာအုပ္ အဖံုးေပၚမွ ေဘာင္းဘီတိုေလးႏွင့္ ေကာင္ေလးကို သူလြမ္းဆြတ္ သတိရေနမိ၏။ ဤေနရာကား ငယ္စဥ္က ေက်ာက္ဒိုးလွိမ့္တမ္း ကစားခဲ့ရာ ေနရာေလး တစ္ခုပင္။ ေျမ ျပင္၀ယ္ ၀ိုင္းစက္ေသာ တြင္းငယ္ကေလးမ်ား စီရီရီ ေပၚလာသည္ ထင္မိ၏။

ဤေနရာကား ငယ္စဥ္က သူ သံုးထပ္ က်ားကစားခဲ့ရာ ေနရာေလးတစ္ခုပင္။ ေျမျပင္၀ယ္ တုတ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ေရးျခစ္ ထားေသာ စတုရန္းသံုးဆင့္ ေပၚ လာသည္ ထင္မိ၏။ “သားတုိ႔ ေနတ့ဲၿမိဳ႕က ေမာ္ေတာ္ကား တစ္စီးမွ မရွိဘူးဆုိ ဟုတ္လားသား” အိမ္ခန္းထဲမွ တိုးထြက္ လာေသာ ေမေမ့ အသံကို ၾကား ရ၏။ေမေမ့ အနားမွ သူ ထြက္ခြာ လာခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာသြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိ၏။ ေမေမသည္ သားကို သူ႔အနီးတြင္ ရွိေနေစ ခ်င္သည့္ အခါတုိင္း ဤသုိ႔ပင္ စကားတံတား သြယ္တန္း၍ ေခၚယူေလ့ ရွိသည္။ သူ အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ေမေမ့ကို ႏွိပ္ေပးေနေသာ ေဒၚေဒၚဥက သူ႔ကို ၿပံဳးၿပီး ႏႈတ္ဆက္သည္။

“ေမေမ့ကို ဘယ္သူ ေျပာလဲ” ေမေမ့အနီး ၾကမ္းျပင္တြင္ သူထုိင္လိုက္သည္။

“ေျမးေလးက ေျပာတာပဲ”
ေဒၚေဒၚဥက ေမေမ့ ပုခံုး သားမ်ားကို တံေတာင္ျဖင့္ ႀကိတ္ေပးလ်က္ရွိ၏။
“သာယာကုန္းက ၿမိဳ႕မွ မဟုတ္တာ ေမေမရဲ႔။ ေဘာဂ ၀တီျမစ္က ရြာကိုပတ္ၿပီး စီးေနေတာ့ ကုန္းလမ္း မေပါက္ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားလည္း မရွိဘူးေပါ့။ ကားမရွိတာက ဘာဟုတ္ေသးလဲ။ လမ္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြား ေနတဲ့လူေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ လူဆယ္ေယာက္မွာ ငါးေယာက္က ဖိနပ္ မပါဘူး”

သူ႔စကားေၾကာင့္ ေဒၚေဒၚဥ အံ့အားသင့္သြားဟန္ ရွိသည္။ နိမ့္ျမင့္ လႈပ္ရွားေနေသာ တံေတာင္ဆစ္မ်ား ေခတၲ ရပ္တန္႔သြား၏။
“ဆရာမႀကီးကလည္း ေတာ္၊ ကိုယ့္မွာ သားေလး တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာ ဘာလုိ႔မ်ား ဒီေလာက္ေခါင္တဲ့ အရပ္ကို ပို႔ထားပါလိမ့္”

“ကြၽန္ေတာ္က အစိုးရ အမႈထမ္းကိုး ေဒၚေဒၚဥရဲ႔။ တာ၀န္က်တဲ့ ေဒသကို သြားရ တာေပါ့”

ေမေမက ေဒၚေဒၚဥ၏ တံေတာင္ကို လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အသာအယာ ဖယ္ရွားလုိက္၏။ ခဏ နားဦးဆုိေသာ သေဘာ။
“ေဒၚဥ ထမင္းစားၿပီးမွ ျပန္ေနာ္”

ေဒၚေဒၚဥက ေဆးလိပ္ ခြက္ထဲမွ ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္တုိကို ယူၿပီး ေၾကး၀ါမီးျခစ္ ျဖင့္ မီးညႇိ၏။ ေဆးလိပ္ထိပ္တြင္ ၀ုတ္ခနဲ မီးေတာက္ျဖာ ထြက္လာသည္ အထိ ဖြာ႐ိႈက္ၿပီးမွ တံေတြး စြတ္စိုေနေသာ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ မီးေတာက္ကို ၿငိမ္းသတ္လုိက္သည္။
“သားႀကီး ျပန္လာတဲ့ အခါ ဘာေတြမ်ား ခ်က္ေကြၽးေနလဲ ဆရာမႀကီးရဲ႔”

“ကြၽန္မ ဘာမွခ်က္ မေကြၽးရပါဘူးရွင္။ အညာျပန္ လာတဲ့ အခါ အညာစာေတြ စားခ်င္တယ္ဆုိၿပီး သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ စီမံေနၾကတာပါ။ ဒီေန႔ ခ်က္စားတဲ့ ဟင္းေတြကို ေျပာျပလုိက္ပါဦး သားရဲ႔။ မင္း ေဒၚေဒၚဥကို”

“ဆူးပုတ္ကေလးနဲ႔ နရွာႀကီး ဟင္းခ်ဳိေလ ေဒၚေဒၚဥရဲ႔။ င႐ုတ္သီးေတာင့္ေလး မီးကင္ၿပီး ခတ္မယ္ စိတ္ကူးတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ပဲႀကီးႏွပ္၊ အငန္ကေတာ့ ငါးပိတစ္ခဲကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးႏုိင္း ခ်င္းနဲ႔ ခ်က္ထားတယ္။ တမာရြက္ တုိ႔စရာ၊ သရက္သီး ေျခာက္နဲ႔ ၀က္သားေရာ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးက တစ္ခြက္၊ ေဒၚေဒၚဥ ၿမိန္မွာပါ”
ေမေမက ေျပက်လာေသာ ဆံပင္မ်ားကို လက္ျဖင့္ သိမ္းရစ္ရင္း ျပန္ထံုးေန၏။ ေငြေရာင္ သမ္းေနေသာ ဆံမွ်င္ အခ်ဳိ႕ကို သတိျပဳမိသည္။

“ဒီေကာင္က အစား သမား ေဒၚဥရဲ႔။သူ ငယ္ငယ္က စာက်က္ေစခ်င္ရင္ အစားနဲ႔ပဲ ေခ်ာ့ၿပီး အက်က္ခုိင္းရတယ္။ ပန္းသီးစိတ္ကေလးေတြ စိတ္ ထားၿပီး သား စာက်က္ေနာ္။ စာတစ္ပုိဒ္ရလုိ႔ ေမေမ့ကို ျပန္ျပႏုိင္တုိင္း ပန္းသီးတစ္ စိတ္စားရမယ္လုိ႔သာ ေျပာလုိက္ စာေတြ တအားကုန္း ေအာ္ၿပီး က်က္ေတာ့တာပဲ”
ေျမၾသဇာ ေကြၽး၍ ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ ေပးခဲ့ရေသာ အပင္ ငယ္ေလးကို ျပန္လည္ သတိရ ဟန္ျဖင့္ ေမေမ့မ်က္ႏွာ ၿပံဳးရႊင္ ေနသည္။

“ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္တာေပါ့ေတာ္”

ေဒၚေဒၚဥက ေဆးလိပ္ တုိကို ခြက္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္ လုိက္ရင္း သုံးသပ္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ေမေမ့ကို တစ္ေက်ာ ႏွိပ္ေပးရန္ ျပင္ဆင္သည္။
“ကြၽန္မေတာ့ေလ ကိုယ့္မွာ သားသမီး မရွိေပမယ့္ သူမ်ား သားသမီးေတြ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ ျဖစ္တာမ်ား ျမင္ရရင္ သိပ္ၾကည္ႏူးတာပဲ။ ၇ လမ္းထဲက မျမခင္သား ေလး ဖိုးေထာင္ကို ဆရာမႀကီး သိတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းကြၽတ္တုန္းက အေမ လွဴခ်င္တာ လွဴဖုိ႔ဆုိၿပီး ေငြ ၅၀၀၀ လာေပးသြားသတဲ့။ လိမၼာလုိက္တာ”

အပိုင္း ၂ ဆက္ရန္

ၿခင္ေထာင္ အပိုင္း ၃

သူတုိ႔၏ သားျဖစ္သူ တစ္ႏွစ္သားကေလးမွာ အေဖႏွင့္ အေမကို တစ္လွည့္စီၾကည့္ရင္း ၿပံဳးရယ္ေနသည္။ သူက ေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိရွာ။

ညေရာက္ေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ အိပ္ရာခင္း၊ ေခါင္းအံုး၊ ေစာင္ယူၿပီး ေျခရင္းရွိ အခန္း လြတ္တစ္ခုသုိ႔ သြား၍ အိပ္သည္။ ဇနီးျဖစ္သူကို မေက် နပ္သည့္ သေဘာကိုျပသည့္ အထိမ္းအမွတ္ အေနႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ညဦးပိုင္း စာဖတ္ၿပီး မီးမွိတ္လုိက္သည့္တုိင္ ႐ုတ္တရက္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေမာင္စိုးမိုးသည္ နက္ျဖန္နံနက္ အိမ္မွ ထြက္သြားေတာ့မည့္ ဇနီး အေၾကာင္းကို အေတြး နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။

သူ႔မိန္းမသည္ သေဘာ ေကာင္းေလး ျဖစ္ပါသည္။ သည္ေန႔မွ ဘာေၾကာင့္ ႏႈတ္လွန္ ထုိးရပါသနည္း။ သူတုိ႔ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ ကစား ကစားႏွင့္ တကယ္ ပ်က္ရေတာ့မည္။ မေခ်ာစု ဆုိသည္ကလည္း ေအးေအးေလး ေနတတ္ေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ ႀကီးသည္။ မနက္ျဖန္တြင္ တကယ္သာ ဆင္းသြားျဖစ္လွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ေပၚျပန္တက္မည္ မဟုတ္ေပ။ ၾကားထဲက သားကေလးသာ မိတကြဲ၊ ဖတကဲြ ျဖင့္ မ်က္စိသူငယ္ ျဖစ္ရွာေပေတာ့မည္။ ေမာင္စိုးမိုး စဥ္းစား မင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီး စဥ္းစားလုိက္စမ္း။ မင္းက လူႀကီး။ တကယ္ဆုိ မင္းက အေလွ်ာ့ ေပးသင့္သည္။သို႔ေသာ္ ေမာင္စိုးမိုးက လက္နက္ခ် အလံျဖဴ တင္လုိက္လွ်င္လည္း ေနာက္ေနာင္မ်ားတြင္ မေခ်ာစုက ေရႊေရးပန္းကန္ တက္ျဖစ္လာေတာ့မည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလေပ်ာ့ေလးႏွင့္ ေခၚၾကည့္သည္။

“ေဟ႕ ေခ်ာစုေရ ေခ်ာစု”
တုံ့ျပန္သံ မၾကားရ။ ၿငိမ္ သက္ေနသည္။

“ေခ်ာစု အိပ္သြားၿပီလား”
တုတ္တုတ္ကေလးမွ မလႈပ္။

သည္မွ်ပင္ မာနႀကီးသည့္ ေကာင္မ။ ေနစမ္းေပ့ေစဟု စိတ္ကို တင္းထားၿပီး အိပ္ေတာ့မည္ဟု ေမာင္စိုးမုိး ဆံုးျဖတ္ လုိက္ေလမွ သူ႔ေဘးတြင္ တ၀ီ၀ီျဖစ္ေနေသာ ျခင္မ်ားကို သတိထားလုိက္မိသည္။ သည္ေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ေမွာင္ ထဲမွာပင္ ၿပံဳးလုိက္မိေသးသည္။
မၾကာမီ၌ပင္ ေမာင္စိုးမိုး အိပ္ေနေသာ အခန္းထဲမွ ျဖန္းခနဲ ဘတ္ခနဲႏွင့္ ျခင္႐ိုက္သံ၊ ျခင္ယမ္းသံ၊ ျခင္ဖိသံမ်ား ေ၀ေ၀ ဆာဆာ ထြက္ေပၚလာသည္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္၍ ျခင္႐ိုက္သံသည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ပီပီသသ ႀကီး ၾကားေနရသည္။ သည္ ၾကားထဲတြင္ ေမာင္စိုးမိုး၏ အသံကလည္း ထြက္၍ လာေခ်ေသးသည္။၏

“ေတာက္ ဒီျခင္ေတြက လဲကြာ”

“ကဲ ေသေပေရာ့ ကဲ”

“ဒီညေတာ့ အိပ္လုိ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“မနက္က်ရင္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ျခင္ဖုေတြခ်ည္းပဲ ေနေတာ့မွာကြာ။ ဒုကၡပါပဲ”
မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ မေခ်ာစု၏ အသံ ေပၚလာသည္။ အသံက ခပ္မာမာ။
“ကဲ ျခင္ေထာင္ထဲ လာအိပ္ေလ”

သည္တစ္ခါ ေမာင္စိုးမိုး အလွည့္။ ေစ်းကိုင္ေနလုိက္ ျပန္သည္။ ဘာမွ ျပန္၍ အေျဖ မေပးဘဲ ႏႈတ္ပိတ္၍သာ ေနလုိက္သည္။ ျခင္ကို လက္၀ါး ႏွင့္ ႐ိုက္သံမ်ားသာ ၾကားေန ရသည္။
ေတာ္ၾကာေတာ့ မေခ်ာစု၏ အသံက ထပ္မံ၍ ေပၚလာ ျပန္သည္။ နည္းနည္း ေလသံေပ်ာ့ လာသည္။
“အလကားေနရင္း ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ ရွာမေနနဲ႔။ ဘယ္လုိ လူမွန္းလည္း မသိဘူး။ ျခင္ေထာင္ထဲကိုေတာ့ လာအိပ္တာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔”

ေမာင္စိုးမိုးက ေမွာင္ထဲတြင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ၿပံဳးရင္းျခင္ မရွိေသာ သူ႔လက္ေမာင္းေပၚသို႔ လက္၀ါးႏွင့္ ျဖန္းခနဲ ႐ိုက္လုိက္ ျပန္သည္။
“ကဲ လာမွာျဖင့္ ျမန္ျမန္လာ၊ မူမေနနဲ့။ ေခၚခ်င္လြန္း လုိ႔မ်ား မွတ္မေနနဲ့။ ျခင္ကိုက္ အိပ္ေရးပ်က္ရင္ ေနမေကာင္း ျဖစ္မွာစိုးလုိ႔”
မေခ်ာစု၏ အသံမွာ ေငါ႕ဆတ္ဆတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း တမင္ လုပ္ေျပာေနရေၾကာင္းကို ဖံုးကြယ္၍ မရေပ။ ေမာင္စိုးမိုးကလည္း သြားခ်င္လြန္းလွၿပီ ျဖစ္သည့္တုိင္ ကေလးဆုိးႀကီး အသံျဖင့္
“ေနမေကာင္းလဲ အေနသာႀကီးပါကြာ။ မင္းနဲ႔ငါ နက္ျဖန္ခါ ကစၿပီး ဆုိင္ၾကေတာ့မွာမွ မဟုတ္တာ”

“အစ္ကိုေနာ္။ ကဲမေနစမ္းနဲ႔။ ကေလးကလားေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ လာအိပ္လွည့္”

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုး၊ အိပ္ရာ ခင္းမ်ားကို ျပန္၍ သယ္မၿပီး သူတုိ႔အိမ္၏ တစ္လံုးတည္းေသာ သံုးေယာက္အိပ္ ျခင္ေထာင္ႀကီးထဲသုိ႔ ၿပံဳးစိၿပံဳးစိျဖင့္ ၀င္ေရာက္သြား ေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ အျပင္ဘက္တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ ျခင္မ်ားသည္ ညလံုးေပါက္ ေသြးစုပ္ပြဲသဘင္ႀကီး မက်င္းပ လုိက္ရေသာေၾကာင့္ တ၀ီ၀ီႏွင့္ ေဒါသူပုန္ ထေနၾကေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ မေခ်ာစုသည္ ဤအိမ္မွ ဆင္းသြားျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို ျခင္ေထာင္ႀကီးထဲသုိ႔ ေမာင္စိုးမိုး ၀င္သြားၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ပ်ံ႔လြင့္လာသည့္ ရယ္ေမာသံ ခုိးခိုးခစ္ခစ္ ဟီးဟီးဟဲဟဲမ်ားက ေျပာျပေနပါသည္။ ထိုအခါ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပိုမရွိ၍သာ သူတုိ႔ လင္မယား ျပတ္စဲလုဆဲဆဲ အႏၱရာယ္မွ လြတ္လာရသည္ဟု အေတြး၀င္လာသည္။ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပို၀ယ္ မထားမိျခင္းကိုပင္ ၀မ္းသာေနမိ၏။

သို့ျဖင့္ ေမာင္စိုးမိုးတုိ႔ လင္မယားသည္ ျခင္ေထာင္ အပို တစ္လံုး ေနာက္ထပ္ ၀ယ္ခ်ဳပ္ရန္ စိတ္ကူးထဲ၌ပင္ ထည့္ေတာ့မည္ မဟုတ္၍ ေနာက္ေနာင္အခါမ်ားတြင္ ေမာင္စိုးမုိး၏ ေနအိမ္သို႔ ညအိပ္တည္းခို ၾကမည့္ အေပါင္းအသင္း ဧည့္သည္မ်ားသည္ ကိုယ့္ျခင္ေထာင္ ကိုယ္ယူလာ ၾက႐ံုသာရွိပါေတာ့သတည္း။

မာန္ျမင့္
မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ ေမ၊ ၁၉၇၄

ၿခင္ေထာင္ အပိုင္း ၂

ျခင္ေထာင္ အပို မရွိျခင္းသည္ ညအိပ္ဧည့္သည္ လာလွ်င္ ျပႆနာ တစ္ခု ျဖစ္သည္။ ျခင္ေထာင္ ပါလာေသာ ဧည့္သည္ ဆုိပါက ေတာ္ေသးသည္။ ျမစ္ႀကီးနားသည္ ပူ အိုက္ေသာအရပ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ျခင္ကိုက္ျခင္း၌မူ အရည္အေသြး ညံ့လွသည္ မဟုတ္။ထုိ႔ေၾကာင့္ ျခင္ေထာင္ မပါေသာ ဧည့္သည္ ညအိပ္ လာတည္းလွ်င္ အနီးအနား အိမ္မ်ားမွ ျခင္ေထာင္ ငွားရသည္။ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ေနလွ်င္ကား ေမာင္စိုးမိုးသည္ ေခါင္းၿမီးၿခံဳ အိပ္ေတာ့ ကြာဟု ရယ္စရာလုိလုိ ေျပာရင္း တကယ္ပင္ ျခင္ေထာင္ ငွားမေပးေတာ့။ေမာင္စိုးမိုး သေဘာ အက်ဆံုးမွာ ၀ါသနာတူ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ည အိပ္လာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ဆုိပါက တစ္ညလံုး ထုိင္၍ စာေပ၀တၴဳ အေၾကာင္း၊ အႏုပညာ အေၾကာင္းမ်ားကို တတ္သေလာက္ ဖတ္သေလာက္ ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲ လုပ္ေလ့ ရွိေသာေၾကာင့္ အိပ္ခ်ိန္ မရွိေတာ့ေပ။ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းအုိးႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္သာ မ်ားမ်ား ၀ယ္ထားရန္ လုိသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ညအိပ္ ဧည့္သည္လာ၍ ျခင္ေထာင္ငွား ငွားေနရတိုင္း ျခင္ေထာင္အပို တစ္လံုးေတာ့ ၀ယ္ခ်ဳပ္ဦးမွ ဟူေသာ အေတြးကို လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေတြးမိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဧည့္သည္လည္း ျပန္သြား၊ ထုိအေတြးကလည္း ၿပီးၿပီးေမ့ေမ့။

ဇာျခင္ေထာင္ တစ္လံုးကို ခ်ဳပ္ႏုိင္ဖို႔ ဆုိသည္ကလည္း သိပ္ၿပီး လြယ္လွေသာကိစၥ မဟုတ္။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံႏွင့္ ကိုယ္တန္ရာ တန္ဖိုး ေပး၀ယ္ရသည့္တုိင္ ပစၥည္း ၀ယ္ခြင့္ ျပဳသည္ကိုပင္ အလကား ေနရင္း ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားၿပီး ေက်းဇူး တင္တင္ေနရေလ့ ရွိေသာ သမ၀ါယမ ဆုိင္ဘက္သို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စား ေနခဲ့ရသည္မွာလည္း ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ ဟိုႏိုင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး၏ ၀တၴဳေတာ္ႀကီး တစ္ပုဒ္၌ ပါေသာ ရည္းစားစာကို မွီျငမ္းျပဳၿပီး အတီေတ ေရွးကာလ ဘယ္ဘ၀က စခဲ့ ရသည္လုိ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခ်က္ကို ေရတြက္လုိ႔ မျပႏုိင္သူကေတာ့ ေမာင္စိုးမိုးရယ္ပါဟုပင္ စာဖဲြ႔ လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။
အျပင္ ေစ်းမွာေတာ့ ျခင္ေထာင္ခ်ဳပ္ ၿပီးသားမ်ားလည္း အပံုလိုက္၊ အစမ်ား ကလည္းအထပ္လုိက္။

သို႔ေသာ္ ေစ်းႏႈန္းကမူ ေခါင္ခိုက္ေန ေသာေၾကာင့္ မ၀ယ္ခ်င္ကလည္း ေန၍ ရေသးေသာ ျခင္ေထာင္ တစ္လံုးအတြက္ ဤမွ်ထိ ေငြကုန္ခံရန္ မတန္ ေသးဟု ေမာင္စိုးမိုး ယူဆထားသည္။ ထုိသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ အငယ္တန္း အရာရွိေလးတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေမာင္စိုးမိုးတြင္ ျခင္ေထာင္ တစ္လံုး အပိုမရွိေသး။
ေမာင္စိုးမိုးကလည္း ထမင္းေလးနပ္မွန္ေအာင္ စားရၿပီး ၀တၴဳ စာအုပ္ေလးမ်ား ဖတ္ေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေနၿပီ။ ေမာင္စိုးမိုး၏ ဇနီး မေခ်ာစုကလည္း ၀မ္းတူဟူး၊ ဇီးသီးေပါင္း၊ ႀကံ စသည့္ သြားေရစာမ်ားကိုသာ ၿမံဳ႔ေနရလွ်င္ တၿပံဳးၿပံဳး ျဖစ္ေနၿပီ။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္ အိမ္ႏွင့္ ျဖစ္လာမွေတာ့ အလုိက္ကမ္းဆိုး မသိေသာ ဧည့္သည္မ်ား လာလွ်င္ အထင္ မေသးရေလေအာင္ ျခင္ေထာင္ အပိုတစ္လံုးေတာ့ ရွိသင့္သည္ ဟူသည္ကိုကား ကန္႔ကြက္မဲ မရွိ ေထာက္ခံမဲ ရာႏႈန္းျပည့္ျဖင့္ အတည္ျပဳ ထားၾကပါသည္။ ေမာင္စိုးမိုး ေနထုိင္ေသာ အကြက္အတြက္ သမ၀ါယမ ခြဲတမ္းကို ကိုင္ေသာအကြက္ မွဴးမွာ ဦးျမေဖ ျဖစ္သည္။ ေမာင္စိုးမုိးတုိ႔ ႐ံုးမွ စာေရးႀကီး တစ္ဦးျဖစ္၍ ခင္မင္ ရင္းႏွီးသူ တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ လူတုိင္းႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတတ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင္စိုးမိုးႏွင့္ ေျပာမနာ ဆုိမနာ။ ၿပီးေတာ့ သူေတာင္းေသာ အကူအညီ မ်ားကို ေမာင္စိုးမိုး လုပ္ေပးခဲ့ရေပါင္းလည္း မ်ားလွေပၿပီ။ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးျမေဖ၏ အိမ္၌ စစ္တုရင္ ထုိးရင္း
“သည္တစ္ခါ ခဲြတမ္းမွာ ျခင္ေထာင္ဇာ ပါရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ထည့္ၿပီး စဥ္းစား ပါဦးဗ်ာ။ ဧည့္သည္လာရင္ ျခင္ေထာင္ ေပးစရာ မရွိေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္လြန္းလို႔၊ ၊အိမ္က ျခင္ေထာင္လဲ စုတ္ေနၿပီဗ်”

“ဟာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အင္ဂ်င္ နီယာေတြပဲဟာ ေငြေပါသားပဲ၊ အျပင္က ၀ယ္ဗ်ာ”

“အျပင္က ၀ယ္ႏုိင္မွေတာ့ ခင္ဗ်ားကို လာၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ ခံေျပာေနပါ့ လားဗ်။ ခင္ဗ်ား မယံုရင္ အိမ္လာၾကည့္ဗ်ာ။ တျခား အကြက္မွဴးေတြနဲ့ကို မတူဘူး။ ခင္ဗ်ားလုိ အကြက္မွဴးနဲ႔ ခင္ရတာ နစ္နာတယ္ဗ်ာ။ တစ္ခါမွ ပစၥည္း ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ မရဖူးဘူး”

“ဟဲ ဟဲ ခင္မင္ ရင္းႏွီးတဲ့ လူက ခဲြတမ္း မပါလည္း ကိစၥ မရွိဘူးဗ်။ သူတစိမ္း ဆုိရင္ လာ ၿပီးခ်ဲမွာ ဆိုေတာ့”

သူ ဘာေၾကာင့္ အျပင္မွ ျခင္ေထာင္ မ၀ယ္သည္ကို ေမာင္စိုးမုိးက အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပလုိက္သည္။ ေနာက္ဆံုး ၌မူ ဦးျမေဖထံမွ
“ေအးပါဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားက တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ ဥစၥာပဲ။ ဒီတစ္ခါ ခဲြတမ္းမွာ ပါလာရင္ ခင္ဗ်ားကို ဦးစားေပးၿပီး ခဲြတမ္း ခ်မယ္”ဟူေသာ ကတိစကား ကို ရေလသည္။ ထုိေန႔က ေမာင္စိုးမိုးသည္ စစ္တုရင္ကို မသိမသာ အေလွ်ာ့ေပး၍ ထုိးလုိက္သည္။ အၿမဲတမ္း ႐ံႈးေနက်ျဖစ္ေသာ ဦးျမေဖသည္ ေမာင္စိုးမိုးအား မႏုိင္စဖူး ႏွစ္ပြဲဆက္ ႏုိင္လိုက္ ၍ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြား သည္။ ပြဲၿပီး၍ အိမ္ျပန္ခါနီး ေမာင္စိုးမုိးက
“ဦးျမေဖ၊ ခဲြတမ္းက်ရင္ ေမ့ေနဦးမယ္”ဟု သတိေပး သည္ ကိုပင္
“စိတ္ခ်စမ္းပါ” ဟု ျပန္ေျဖေလေသး၏။၏

အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ အခါ မည္သည့္အေၾကာင္း ေလးျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမကို ေျပာ မျပရလွ်င္ ေနမထိထုိင္မသာ ျဖစ္တတ္ေသာ ေမာင္စိုးမိုး သည္ မေခ်ာစုအား
“မိန္းမေရ၊ တုိ႔ေတာ့ ျခင္ေထာင္ အသစ္တစ္လံုး ရေတာ့မယ္ေဟ့” ဟု ႂကြားမိေသးသည္။
မေခ်ာစုကမူ
“လာမယ္ ၾကာမယ္ဆုိတာ ႀကီးထဲကမ်ားလား အစ္ကိုရယ္”ဟု ခြန္းတံု႔ ျပန္လုိက္သည္။

ခဲြတမ္းစာရြက္မ်ား ေ၀ငွ ေနၿပီဟူေသာ သတင္းကို ၾကားရေသာ အခါ ျခင္ေထာင္ဇာ ရေတာ့မည္ ဟူေသာ ေသခ်ာေပါက္ ထင္လံုးႀကီးျဖင့္ ဦးျမေဖ၏ ေနအိမ္သို႔ ေမာင္စိုးမိုးတစ္ ေယာက္ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ဦးျမေဖေပးေသာ ခဲြတမ္းစာရြက္ေလးေပၚမွ ျခင္ေထာင္စဟူေသာ စာလံုး ေလးသည္ေမာင္စိုးမိုး၏ မ်က္ႏွာကို ဆလုိက္မီးလံုး ရာေထာင္စု၍ ထိုးလုိက္သကဲ့သုိ႔ ၀င္းပ သြားေစသည္။ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ထုိစာရြက္ကေလးအား အျမတ္တႏိုး ေခါက္ၿပီး အက်ႌအိတ္ထဲ ယုယုယယ ထည့္လုိက္သည္။

ထုိစဥ္ ဦးျမေဖ၏ အိမ္ထဲသုိ႔ အရပ္ပုပု၊ အသားညိဳညိဳႏွင့္ ေဒါင္လြန္းဆုိေသာ ကခ်င္အမ်ဳိးသား တစ္ဦး ၀င္လာသည္။ သူတုိ႔ ဌာန၌ အမႈထမ္း ေနေသာ အလုပ္သမားေခါင္း တစ္ဦးျဖစ္၍ ေမာင္စိုးမုိး ေကာင္းေကာင္း သိသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေဒါင္လြန္းသည္ ထံုးစံအတုိင္း ပ်ာေလာင္ခတ္ေသာ အမူအရာ၊ စူးရွရွ၀ဲတဲ တဲအသံျဖင့္ပင္ ဦးျမေဖသို႔ ေျပာလုိက္သည္။

“ဆရာ ျခင္ေထာင္ဇာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေပးပါ။ အခု အိမ္မွာ ဆရာသိတဲ့ အတုိင္း ျခင္ေထာင္ မရွိဘဲ အိပ္ေနရတယ္။ဟိုျခင္ေထာင္က ဘယ္လုိမွ ျပန္လုပ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး”

ဦးျမေဖသည္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ၍ စိတ္ပ်က္ေသာ အမူ အရာျဖင့္ ေခါင္းကို ကုတ္ဖြလုိက္ၿပီး ညည္းညဴလုိက္သည္။
“မင္းကြာ ဘာလုိ႔ အခုမွ လာေျပာရတာလဲ။ျခင္ေထာင္စ သံုးစပါတာက ခဲြတမ္းခ်ေပး လုိက္ၿပီကြ။ ေစာေစာက လာေျပာပါေတာ့ကြာ”
ေဒါင္လြန္းသည္ မ်က္စိေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္ႏွင့္ ရပ္ၾကည့္ေနသည္။ “ညဆုိ ျခင္သိပ္ကိုက္တာ ဆရာ၊ ကေလးေတြဆုိ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ႏုိင္ဘူး”ဟုသာ ေျပာျပ တတ္ဟန္ တူသည္။

သူ႔အျဖစ္ကလည္း စိတ္မေကာင္းစရာ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ရက္ခန္႔က အလုပ္သမား တန္းလ်ားရွိ သူ႔အခန္းေပၚသို႔ ေညာင္ပင္ လဲက်၍ အခန္းပိၿပိဳ ပ်က္စီးသြားသည္။ သစ္ပင္လဲ သည္မွာ အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္ေပ။ တန္းလ်ားႏွင့္ လြတ္ေသာ ကိုင္းမ်ားကို ခုတ္၍ မီးဆုိက္ၾကေသာေၾကာင့္ တန္းလ်ားေပၚ မိုးထြက္ေနေသာ ကိုင္းမ်ားသာ ေညာင္ပင္တြင္ က်န္ေနခဲ့ၿပီး ဟိုဘက္သည္ဘက္ အေလး မညီေတာ့သည့္ ၾကားထဲေညာင္ပင္ ေျခရင္း အမိႈက္မ်ား မီးပံု၍ ႐ိႈ႔ေလ့ ရွိေသာေၾကာင့္ ပင္ရင္း၌ သစ္ေခါင္း ႀကီးျဖစ္ကာ မဟန္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ၿပိဳလဲရျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။ ထုိအခ်ိန္က ညသန္းေခါင္ေက်ာ္၍ သူတုိ႔ သားအမိ သား အဖအားလံုး အိပ္ေမာ က်ေနၾကသည္။ ေညာင္ပင္၏ကိုင္း ႀကီးတစ္ခုသည္ သြပ္မိုးကို ေဖာက္၊ တန္းမ်ားကို ခ်ဳိးၿပီး ေဒါင္လြန္း၏ ဇနီး ျဖစ္သူကို ပြဲခ်င္းၿပီး အသက္ထြက္သြားေစ သည္။ ကေလးမ်ားႏွင့္ ေဒါင္လြန္းမွာမူ ကုသုိလ္ ကံေကာင္းသည္ ဟုပင္ ဆုိရေပမည္။ အပြန္းအပဲ့ အနည္းငယ္ရသည္မွာ တစ္ပါး ဘာမွမျဖစ္ၾက။

မိန္းမ ကြယ္လြန္သြား၍ ၀မ္းနည္းေနရေသာ ေဒါင္လြန္း အတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာ တစ္ခုမွာ သူတုိ႔ မိသားစု ႏွစ္အေတာ္ၾကာ သံုးလာခဲ့ေသာ ပိတ္ျခင္ေထာင္ႀကီးသည္ ေညာင္ကိုင္း ပိစဥ္က အစိတ္စိတ္ အျမႊာျမႊာ စုတ္ၿပဲသြားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေဒါင္လြန္းအေၾကာင္း သိထားရေသာ ေမာင္စိုးမိုးႏွင့္ ဦးျမ ေဖတုိ႔သည္ ငိုင္ေနမိသည္။

“ခက္တာပဲ ေဒါင္လြန္းရာ ခဲြတမ္း စာရြက္ေတြက ေ၀ၿပီးသား ျဖစ္ေနေတာ့ ျပန္ေတာင္းလုိ႔လည္း မေကာင္းဘူးကြာ”
ဦးျမေဖသည္ တကယ္တမ္း လုိအပ္ေနေသာသူ တစ္ဦးအား အကူအညီ ေပးရန္ အခြင့္အေရး ရွိသည့္ ၾကားမွ မကူညီ လုိက္ႏုိင္ျခင္း အတြက္ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ေနဟန္ ရွိသည္။

ေမာင္စိုးမိုးသည္ ျခင္ကိုက္ေသာေၾကာင့္ မအိပ္ႏုိင္ ရွာၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ ဒုကၡကို ေတြ႔ျမင္လုိက္မိၿပီး စာနာ စိတ္ ၀င္လာသည္။ တစ္ခါ တစ္ရံမွ လာေသာ ဧည့္သည္ မ်ားထက္ ေဒါင္လြန္း၏ ကေလးမ်ားသည္ ျခင္ေထာင္ လုိအပ္ေနၿပီ မဟုတ္ေလာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔အား ေမာ္ၾကည့္ေနေသာ ဦးျမေဖအား ခဲြတမ္း စာရြက္ကို ျပန္ေပးလုိက္ရင္း
“ကဲ သူ႔ကိုသာ ေပးလုိက္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ပါလာမွပဲ ယူေတာ့မယ္”
_ _ _
တစ္ေန့တြင္ ေမာင္စိုးမိုး အလုပ္မွ ေမာေမာပန္းပန္း ျပန္လာၿပီး သူဖတ္ရန္ ငွားထား ေသာ စာအုပ္ကိုရွာသည္။ ထားေသာေနရာ၌ မေတြ႔ရ၍ မေခ်ာစုအား ေမးရာ မီးဖိုထဲမွ ထမင္းခ်က္ေနေသာ ဇနီးျဖစ္ သူက
“ရီရီလာၿပီး ငွားသြားတယ္ အစ္ကိုရဲ႔”

ေမာင္စိုးမုိးသည္ ေဒါပြ သြားမိသည္။ သူဖတ္ခ်င္လြန္း၍ မရမက ငွားလာေသာ စာအုပ္ ကို ဖတ္လက္စတစ္၀က္တစ္ ပ်က္ႏွင္႕ တျခားသူတစ္ဦးက လာဆဲြသြားေၾကာင္း သိရေသာ အခါ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ မထား ႏုိင္ဘဲ ေအာ္ဟစ္လုိက္မိသည္။
“မင္းကို ငါေျပာထားသား ပဲကြ။ စာအုပ္ငွားရင္ ငါ လက္မွတ ္ထိုးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ စာအုပ္ငွားပါလုိ့။ အခုဟာက သူမ်ားဆီက ငွားလာရတာ၊ ေပ်ာက္ရင္ ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ”

“မေပ်ာက္ေစရပါဘူး။ နက္ျဖန္ခါ သြားေတာင္းေပးမယ္”

“သြားေတာင္းတာကေတာ့ မင္းေျပာမွလားကြ။ သူမ်ား စာအုပ္ဆုိ မငွားပါနဲ႔ ဆုိတာ ငါမင္းကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမွာလဲ။အမွတ္ကို မရွိဘူး”

“ကေလးက တစ္ဖက္ ထမင္း ခ်က္ေနတာနဲ႔ ထြက္မၾကည့္အားဘူး ရွင္ေရ”

“ဒါျဖင့္ မင္းကို အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဆုိၿပီး အိမ္မွာ ရွိေနတာ အပိုပဲေပါ့ကြ”

“တစ္ခါတည္း သူ႔စာအုပ္ေလး ငွားလုိက္မိတာနဲ႔ ကမၻာႀကီး ဖ်က္တဲ့ အျပစ္ႀကီး က်ေနတာပဲ။ စာအုပ္ကို ဒီေလာက္ ျမတ္ႏုိးေနရင္ ဘာလို႔ မိန္းမ ယူ ထားေသးလဲ”

အထက္အရာရွိႏွင့္ မေျပ မလည္ ကိစၥေလး တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ညဴး လာေသာ ေမာင္စိုးမိုးကလည္း နဂိုကမွ စိတ္က လက္တစ္ ဆစ္ဆုိေတာ့ ေဒါသစိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္း မရသည့္ အခ်ိန္ ဇနီး ျဖစ္သူ မေခ်ာစုကလည္း တစ္ေန႔လံုး ကေလးႏွင့္ နပမ္းလံုးရင္းက ထင္းစိုမ်ားႏွင့္ ထမင္းခ်က္ ေနရ၍ မ်က္ရည္တရႊဲရႊဲ ႏွင့္ ေဒါပြေနသည့္ အခုိက္။ ထိပ္တိုက္ လာတုိးမိၾကၿပီး ဘာမဟုတ္သည့္ စာအုပ္ ကိစၥေလးကို အေၾကာင္းျပဳကာ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး စကား အေျခ အတင္ ေျပာမိၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ လင္မယားတို႔ ထံုးစံ အတုိင္း တစ္ဦးကို တစ္ဦး အျပစ္မ်ား ရွာႀကံ၍ နာနာ ၾကည္းၾကည္း စြဲခ်က္တင္ၾက သည္။ ေဒါသ ထြက္ေနၾကသူ မ်ားပီပီ မစဥ္းစားၾကေတာ့ဘဲ စကားတစ္လံုး အတင္စီး မခံစတမ္း စကား စစ္ထုိးၾကရာမွ ေနာက္ဆံုးတြင္ စိတ္ဆုိးျခင္း၏ အထြတ္အထိပ္သို့ ေရာက္လာၾကၿပီး
“ကဲ ေတာ္ဆုိ ေတာ္ကြာ။ ငါ လက္ပါမိလိမ့္မယ္”

“႐ိုက္ပါ သတၲိရွိရင္ လုပ္ေပါ့၊ ေယာက်္ားတန္မဲ့ လက္အားကိုးလုိ႔”

“ကဲကြာ ကဲကြာ”

“သတ္ပါ သတ္ပါ ေသေအာင္ သတ္စမ္းပါ။ မိန္းမဆိုတာ ႐ိုက္ရေအာင္ ယူထားတာ ပဲဟာ ဟင့္ဟင့္” ဟု မ်က္ရည္ က်ရျခင္းျဖင့္ အဆံုး သတ္သြားေလေတာ့သည္။

ရန္ပြဲႀကီး ျပီးသြားေသာ အခါ ေဒါသ မေျပေသးေသာ ေမာင္စိုးမိုးသည္ ၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ တစ္ပတ္ေလွ်ာက္ သြားလုိက္သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေသြးေအးသြားၿပီး စိတ္ေျပေလာက္ေသာ အခါမွ အိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။
သူ႔ဇနီး မေခ်ာစုသည္ သားေရ ေသတၲာ တစ္လံုးထဲသုိ႔ သူႏွင့္ ကေလး အ၀တ္အစားမ်ားကို ဗီ႐ိုထဲမွ ခဲြထုတ္ၿပီး ထည့္ေနသည္ကို ေတ႔ြရေတာ့
“ဒါက ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ”

မေခ်ာစုက မေက်ခ်မ္း ေသးေသာ အသံျဖင့္
“ကိုယ့္မိန္းမကိုမွ မသနား တတ္တဲ့ လူနဲ႔ အတူ မေနခ်င္ေတာ့လုိ့ သြားေတာ့မလုိ႔”

“ဘယ္ကို သြားမွာလဲ”

“ဦးႀကီးတုိ႔ ဆီကို နက္ျဖန္ ရထားနဲ႔ သြားမယ္”

“မင္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီးပလား”

“ၿပီးၿပီ”

“မျပင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလား”

“ဗူးဆုိ ဖ႐ံုမသီးဘူး”

ေမာင္စိုးမိုး၏ ေယာက်္ား မာနကေလးကလည္း ေခါင္းေထာင္ ထလာျပန္သည္။
“ေအာင္မယ္၊ ငါက နင့္အတြက္ ေျပာေနတာ။ ဒီလုိ ဆုိလည္း ၿပီးတာပဲ”

ျခင္ေထာင္ အပိုင္း ၁

ခ်စ္ျခင္း ေမတၲာ၊ လူ႔သဘာ၀ႏွင့္ ဘ၀ အေမာတုိ႔ကို သေရာ္ ေငြ႔ေငြ႔ ျဖင့္ ဖန္တီး ထုဆစ္ ထားသည္မွာ ခ်စ္စရာ၊လြမ္းစရာ၊ ႏွစ္သက္ ေက်နပ္စရာ ခံစားမႈတို႔ကိုေပး ႏုိင္စြမ္းႏိုင္သၿဖင္႕ '' ၿခင္ေထာင္ ''  ဆိုေသာ ၀တၳဳ တိုအား ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေ၀မွ် လိုက္ရပါေတာ႕သည္။

ၿခင္ေထာင္

အပိုင္း ၁

ကိုယ့္အလုပ္အကိုင္၊ ကိုယ့္အိုး အိမ္၊ကိုယ့္ အိမ္ေထာင္ႏွင့္ ျဖစ္လာမွေတာ့ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပို ရွိထားသင့္သည္။
သို႔ေသာ္ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္၊ မိန္းမ ရသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ကေလး တစ္ေယာက္ အေဖ ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ရွိလာခဲ့ သည့္တုိင္ ေမာင္စိုးမုိးမွာ ျခင္ေထာင္ တစ္လံုး အပိုေဆာင္၍ မထားႏုိင္ေသးေပ။ ဤသို႔ ေျပာေသာေၾကာင့္ လူၾကား ေကာင္းေအာင္ ဆင္းရဲ ဟန္ေဆာင္သည္ဟု ထင္ၿပီး ရယ္သူတုိ႔က ရယ္ၾကေပမည္။ အဘယ္ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ျခင္ေထာင္တစ္လံုး အပို မထားႏုိင္ၾကေၾကာင္းကို ရွင္းလင္း ျပရေပဦးမည္။

ေမာင္စိုးမိုးသည္ လခ အေတာ္အတန္ ရေသာ အစိုးရ အမႈထမ္းတစ္ဦး ျဖစ္သည္။သုိ႔ေသာ္ သူ႔လခေလးထဲမွ သံုးပံုတစ္ပံု ေက်ာ္ေက်ာ္သည္ ညီျဖစ္သူ၏ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းစရိတ္ ျဖစ္သြားသည္။ အလုပ္ရလွ်င္ မိန္းမေစာေစာ မယူေသးဘဲ ညီျဖစ္သူအား ဘဲြ႔ရသည္ အထိ ေက်ာင္းထား ေပးပါ့မည္ဟု အလကား ပါးစပ္ အၿငိမ္မေနဘဲ ကတိ ေပးထားခဲ့မိသကိုး။ သို႔ေသာ္ အလုပ္ထဲ ေရာက္၍ တစ္ႏွစ္ အၾကာတြင္ မေခ်ာစုကို လက္ထပ္ ယူလုိက္ျခင္းပင္ ေျပာထားေသာ စကားတစ္၀က္ကို ဖ်က္လုိက္ရာ က်သြားေလသည္။

ထုိခ်ဳိး ေဖာက္မိေသာ အျပစ္ကို ကာမိေစရန္ ေက်ာင္းစရိတ္ကို လစဥ္မွန္မွန္ ပို႔ေပးျခင္းအားျဖင့္ ေျပာစမွတ္ႀကီး ျဖစ္ေနမည့္ ရာဇ၀င္ အမည္းစက္ကို ေဆးျဖဴသုတ္ရာ ေရာက္သည္ မဟုတ္ေလာ။ စားကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား တစ္စစ ႀကီးျမင့္လာေသာ အခ်ိန္ ကာလတြင္ ေမာင္စိုးမုိး၏ က်န္ရွိေသာ လစာသံုး ပံုႏွစ္ပံုသည္ မည္မွ်အသံုးေခြၽတာသည္ ဆုိေစကာမူ စားေသာက္ကုန္ ၀ယ္ယူရသည္ႏွင့္ပင္ ကုန္သေလာက္ ျဖစ္သြားေလၿပီ။ က်န္ေငြကေလးမ်ားမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ဖိုး၊ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိဖိုး၊ ၀တၴဳစာအုပ္ဖုိး စသည့္ အေသးသံုးေလးမ်ား ျဖစ္သြားသည္။

ဘယ္ကလာ ေငြပိုပါ့မလဲ။ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိေသာက္တာ ကိုးဟူ၍ ေစာဒက မတက္ ၾကေစလုိပါ။ ေမာင္စိုးမိုးသည္ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိကေလးကိုမွ မေသာက္ဘဲ ၿခိဳးၿခံရမည္ ဆုိပါလွ်င္ သူ၏ အင္ဂ်င္နီယာ ဆုိေသာ ပညာႀကီးကို ျပက္ရယ္ျပဳရာ က်ေပလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ကို ပူေဇာ္ေသာ အားျဖင့္ ႐ံုးသက္သာ ေခ်ာင္ခ်ိေရး ဆုိင္မွ တစ္မတ္တန္ လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ပိုဆုိးသည္မွာ ျမစ္ႀကီး နားၿမိဳ႕လုိ တစ္ပါး ၿမိဳ႕မ်ားထက္ ေစ်းႀကီးတတ္ေသာ ေဒသတြင္ အစိုးရ အမႈထမ္း လာျဖစ္ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ျမစ္ႀကီးနားသည္ ေရလမ္း၊ ကားလမ္းအမည္ခံသာရွိၿပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသံုး မျပဳႏုိင္။ တစ္ခုတည္းေသာ အားထားရာ မီးရထားကလည္း အခ်ိန္မမွန္။ သည္ၾကားထဲက ၾကက္တစ္ပိႆာဆယ့္ေျခာက္က်ပ္ ဆုိသည္လည္းေရာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး တစ္ပိႆာ ဆယ့္ငါးက်ပ္ ဆုိသည္လည္း ေပးဆုိၿပီး အလြယ္တကူ ၀ယ္ႏုိင္စြမ္း ရွိသည့္ ေက်ာက္စိမ္း အေရာင္းအ၀ယ္ သမားမ်ားလုိ ေက်ာက္ခဲျဖစ္မွ ေငြျဖစ္ေန သူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္၀ယ္ယူ စားေသာက္ေနရေသာ အခါ ေမာင္စိုးမိုး၏လခေလးမွာ သူ႔ ဆရာ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ လိႈက္ဖုိလိႈက္ဖုိ ျဖစ္ေနရွာေတာ့သည္။

ကဲ ဒီလုိဆုိေတာ့ ေမာင္စိုးမိုး၏ အိမ္၌ ရွိေနေသာ အိမ္ေထာင္သံုး ပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ဘယ္လုိ နည္းႏွင့္မွ် ျပည့္စံုေနပါၿပီဟု ေျပာႏုိင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ဘယ္လုိလုပ္ ျပည္႕စံုပါမည္ နည္း။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၀ယ္ ထားသည့္ ပစၥည္းဟူ၍ မည္မည္ရရ ေျပာလုိက္စရာ ဘာမွ မရွိေသး။
သမ၀ါယမ ဆုိင္ခဲြတမ္းကလည္း တစ္လ တစ္လလွ်င္ ေမႊးဆပ္ျပာ တစ္ခဲ၊ ဆပ္ျပာခဲ တစ္ေတာင့္၊ ဆန္တစ္ေယာက္ ႏွစ္ျပည္၊ အပ္ခ်ည္လံုး တစ္လံုး စသျဖင့္သာ ၿပီးၿပီး သြားတတ္သည္။ မိန္းမရၿပီး အသင္း ၀င္သည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ မွတ္မွတ္ရရ အိမ္သံုး ပစၥည္းဟူ၍ သံပန္းကန္ျပား တစ္ခ်ပ္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိ ပန္းကန္ တစ္စံုရခဲ့ဖူးသည္။ အခ်ဳိပန္းကန္ တစ္စံုဆုိ၍ ေမာင္စိုးမိုး ေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းေျမာက္သြားသည္။ အျပင္တြင္ ေစ်းႀကီးလြန္း၍ ေမာင္စိုးမိုးတုိ႔ အိမ္တြင္ ဖန္ခြက္ ထူႀကီးမ်ားႏွင့္ ေသာက္ေနရသည္မုိ႔ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိပန္းကန္ ရခ်င္ေနသည္ႏွင့္ အေတာ္ပင္ ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ဆုိင္သြား ထုတ္ေတာ့ သူထင္သလုိ ငါးလံုးတစ္စံု မဟုတ္ဘဲ အလံုးတစ္လံုး အျပား တစ္ခ်ပ္ တစ္စံုသာ ရခဲ့ေလရာ မသံုးရက္ေတာ့၍ ေၾကာင္အိမ္ထဲ ထည့္ၿပီး အလွၾကည့္ေနလုိက္ရေတာ့သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္အိမ္လံုးရွိ ပစၥည္းမ်ားသည္ မိဘပိုင္ ပစၥည္းမ်ားသာ မ်ားေလသည္။ အိုး၊ခြက္၊ ပန္းကန္၊ ဇြန္း၊ ခ်ဳိင့္၊ ဓား၊ ဓာတ္ဘူး၊ ေခါင္းအံုး၊ အိပ္ရာခင္း၊ ဖ်ာအားလံုးသည္ သားသမီးတုိ႔၏ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရး အရ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ယူယူ လာခဲ့ျခင္းျဖင့္ တစ္အိမ္ေထာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ ေမာင္စိုးမိုး၏ အေမကလည္း သားျဖစ္သူ၏ အိမ္သို႔ ေရာက္လာလွ်င္ သူေပးလုိက္ေသာ ပစၥည္းမ်ားခ်ည္း ေတြ႔ေတြ႔ေနရေသာေၾကာင့္ “အင္း သံုးႏွစ္အတြင္း ငါ့သား ကိုယ္ပိုင္ စုမိတာကေတာ့ ကေလး တစ္ေယာက္ပဲ မည္မည္ရ ရရွိတယ္”ဟု ေမာင္စိုးမိုးအား ခ်ီးက်ဴးေနေပေသးသည္။

ေမာင္စိုးမိုး၏ အေမေျပာမည္ဆုိက ေျပာစရာပင္၊ ယခု လက္ရွိ အသံုးျပဳေနေသာ ေမာင္စိုးမိုးတုိ႔ အိမ္၏ တစ္လံုးတည္းေသာ ျခင္ေထာင္ႀကီးမွာ ေမာင္စိုးမိုး အိမ္ေထာင္က်ခါစတြင္ သူ႔ အေမ လွမ္းပို႔ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိျခင္ေထာင္ႀကီး မေရာက္ လာခင္ကမူ ေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက သံုးလာခဲ့ေသာ တစ္ေယာက္ အိပ္ျခင္ေထာင္ေလးႏွင့္သာ ေမာင္စိုးမိုးတုိ႔ လင္မယား အိပ္ၾကရသည္။ ရလည္းရခါစ၊ ေဆာင္းရာသီလည္း ေဆာင္းရာသီ ျဖစ္ေန၍ တစ္ေယာက္အိပ္ ျခင္ေထာင္ကေလးကပင္ ပိုမိုအဆင္ေျပ ေစ ေသးသည္။

ေနာက္မ်ား မၾကာမီ ေႏြရာသီ ေရာက္လာၿပီး ရာသီဥတု ပူလာသည္။ ေမာင္စိုးမုိး၏ ဇနီးေခ်ာေလးပါ ရာသီဥတုႏွင့္ ထပ္တူ ျဖစ္သြားၿပီး လင္မယား ခပ္ခြာခြေလး ေနၾကရသည္။ ပူအိုက္ေသာ ရာသီတြင္ ယခု အသံုးျပဳဆဲျဖစ္ေသာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ျခင္ ေထာင္ႀကီးကို ေမာင္စိုးမိုး၏ အေမက ခ်ဳပ္၍ ပို႔လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ေမာင္စိုးမုိး အေမတို႔ ၿမိဳ႕သမယ၀ါယမ ဆုိင္မွ ၀ယ္ခြင့္ ရစဥ္က ပိတ္ပါ တစ္ခါတည္း ၀ယ္မရခဲ့ေလ၍ ျခင္ေထာင္ဇာကို အုိစာ မင္းစာ သိမ္းထားရစဥ္ သားျဖစ္သူ အတြက္ အသံုးလုိလာၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္သာ အိမ္ရွိ မသံုးေတာ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ ပိတ္ျခင္ေထာင္ ေဟာင္းႀကီးမွ ျဖဳတ္ယူ၍ ရသမွ် ပိတ္တို႔ကို အမိုးႏွင့္ အနားဆဲြ ပိတ္အျဖစ္ ႀကံဖန္ စပ္ဟပ္၍ ခ်ဳပ္လုိက္ရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ နဂိုကပင္ ယိသလုိလုိ ျဖစ္ေနေသာ အနားဆြဲ ပိတ္မ်ားသည္ ေမာင္စိုးမိုး သားတစ္ေယာက္ ရလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ျခင္ေထာင္ ဘ၀မွ အနံအလ်ား ထူးျခား မေျပာင္းလဲဘဲ သံုးေယာက္ အိပ္ျခင္ေထာင္ႀကီးဟု ရာထူး တစ္ဆင့္ တက္လာရသည့္ အခါတြင္ အနည္းငယ္ စုတ္တတ္လာသည္။

သို႔ေသာ္ အထက္က တင္ျပခဲ့ေသာ အေၾကာင္း အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျခင္ေထာင္ အသစ္တစ္လံုး မ၀ယ္ႏုိင္ေသးရာ ေမာင္စိုးမိုးတို႔ အိမ္၏ တစ္လံုးတည္း ေသာ အတုမရွိ ျခင္ေထာင္ႀကီး ဟူေသာ ဂုဏ္ကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္း ထားဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခု ထူးျခား သည္ကား အရင္ႏွစ္မ်ားကလုိ ဆပ္ျပာမႈန္႔ ေဖြးေဖြးေလးမ်ားႏွင့္ ပြတ္၍ အေလွ်ာ္ မခံရေတာ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ယခု တေလာ၌ ျခင္ေထာင္ႀကီး ညစ္ပတ္သည့္ အခါမ်ားတြင္ ဆင္ေခ်းတံုး ဆပ္ျပာခဲ မည္းမည္းႀကီးမ်ားႏွင့္ တအား ပြတ္တုိက္ၿပီး အ၀တ္ဖြပ္ တုတ္ျဖင့္ နာနာ အေဆာ္ ခံေနရသည္။ အုိႀကီး အုိမ ဘ၀ေရာက္မွ ကုသိုလ္ကံ မေကာင္းဘဲကိုး။ ဆပ္ျပာရွား သည့္ကာလမွ ဘာေၾကာင့္ ျခင္ေထာင္ လာျဖစ္ေသးလဲ။

အပိုင္း ၂ ဆက္ရန္

လြမ္းရပါေသာ ၿပည္

" ေအာင္မယ္ လြမ္းရပါေသာ ၿပည္တဲ႔....။ မင္းက ငါ႕ကိုလြမ္းတယ္ ဟုတ္လား....။ မင္းက ငါ႕ရင္ခြင္မွာ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းခဲ႔တာေရာ ဟုတ္လို႕လား...။ မင္းကို ငါမၿမင္ဖူးပါဘူး....။ " လို႕ ၿပည္ၿမိဳ႕ၾကီး က ၿပန္ေၿဖတယ္ဗ်ာ......။
ဟုတ္ကဲ႔ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားရင္ခြင္မွာ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းခဲ႔တာပါဗ်ာ....။ က်ေနာ္ ၿပည္သားပါဗ်....။ ခင္ဗ်ားရင္ခြင္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ႔ ပဲခူးတိုင္းအေနာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္းရုံး ဆိုတာ အရင္က ၿပည္ၿမိဳ႕ေဆးရုံၾကီးေလဗ်ာ....။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္႕အေမက က်ေနာ္ကို႕ ေမြးဖြားခဲ႔တာဗ်.....။ ေနာက္ၿပီးေတာ႕ ခင္ဗ်ားရင္ခြင္က ပညာတတ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေနရာၿဖစ္တဲ႕ ၿပည္တကၠသိုလ္ ဆိုတာ အရင္က ၿပည္ေကာလိပ္ ပါဗ်ာ....။ ၿပည္တကၠသိုလ္ က အေ၀းသင္ဌာန ဆိုတာ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က တက္ခဲ႔တဲ႕ တရုတ္စု မူလတန္းေက်ာင္းေပါ႕ဗ်ာ.....။ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားရင္ခြင္မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ အထိပဲ ခိုလွံဳခဲ႔ဖူးတာဆိုေတာ႕ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္႕ကို မၿမင္ဖူးဘူးေပါ႕ဗ်ာ.....။

'' မိခင္တေယာက္၏ မွာတမ္း ႏွင္႕ သားတေယာက္၏ ရင္ဖြင္႕သံ ''

သားေရ
သား အိမ္ကို သတိရတဲ႔ အခါက်ရင္ အလြမ္းေၿပဖတ္ဖို႕ အေမ႕လက္ေရးေလးေတြပါတဲ႔ ဒီစာနဲ႔ အတူ အေမ႕ဓာတ္ပံုကိုပါ သား နဲ႔အတူ အၿမဲတမ္းရွိေနမယ္႕သားရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲ မွာ အေမ ထည္႕ေပးလိုက္တယ္.....။
အေမ႕သားက ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာ ပညာသြားသင္ရမယ္႕သူဆိုေတာ႕ အေမ႕အေနနဲ႕ အထူးမွာခ်င္တာကေတာ႔......
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘုရား တရား သံဃာ ဆိုတဲ႔ ရတနာ ၃ ပါး ကိုေတာ႕ မေမ႕နဲ႔ေပါ႕....
ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါးနဲ႕ သံဗုေဒၶ ဂါထာကိုလဲ အခ်ိန္ရတိုင္းရြတ္ေပါ႕ ေမတၱာသုတ္ေတာ္ လဲ ပြားေပါ႔.....
ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ၇ ရက္ ၿဂိဳလ္မင္းၾကီးေတြကိုလဲ ေမတၱာပို႕ေပါ႕...

ေကာင္ေလးတေယာက္ဧ။္ ဖြင့္ဟ၀င္ခံခ်က္

၁။
သူ ....
အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ႕ သူ႕အေနနဲ႕ သိႏွင္႕ၿပီးသားပါ။...
သူ႕ကို ေလးစား၍ တန္ဖိုးထား ၿမတ္ႏိုးေနမည္႕ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ကို လိုေနအပ္သည္မွာ အမွန္ပင္ ၿဖစ္၏။ စိတ္ကူးထဲကလည္း ရွာေဖြေနမိ၏။
ဒါေပမယ္႕ သူ သည္ အတၱမၾကီးခဲ႕ေပ။
သို႕ေသာ္ မာနေတာ႕ ၾကီးၿဖစ္ခဲ႕သည္။
ဂ်စ္ကန္ကန္ႏိုင္သကဲ႕သို႕ တခါမွလည္း အရာရာကုိေလးေလးနက္နက္ မေတြးေခၚၿဖစ္ခဲ႕။
ဘာပဲလုပ္လုပ္ေသေသခ်ာခ်ာ မစဥ္းစားၿဖစ္သည္က မ်ားသည္။
ထိုကဲ႕သို႕ ေလးနက္မွဳ ဆိုတာ ဗလာနိတၳိၿဖစ္ေနသည္႕ သူ၏ ဘ၀ ထဲသို ့...အရာရာကိုေလးေလး နက္နက္  ေတြးတတ္ေသာ.... ခ်စ္သူကို တန္ဖိုးထား ၿမတ္ႏိုးတတ္ေသာ  သူမ ဆိုသည္႕ ေကာင္မေလးတေယာက္၀င္ေရာက္ လာေသာအခါတြင္......................

အိမ္သစ္ဖြင္႕ပြဲေလး

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ။
အိမ္ ဆိုတဲ႕ စကားလံုးေလးကို ေရရြတ္မိတဲ႕ အခ်ိန္တိုင္း မွာ လံုၿခံဳၿခင္း၊ ေႏြးေထြးၿခင္း၊ ေအးၿမၿခင္း ဆိုတဲ႕ ခံစားမွဳေလးေတြကို လူတိုင္း လူတိုင္း ခံစားမိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။
အခုလုပ္တဲ႕ ပြဲေလးကေတာ႕ က်ေနာ္ ႏိုင္လင္းသူရိန္ ရဲ႕ ႏွလံုးသားစီးခ်င္း ဆိုတဲ႕ အိမ္သစ္ဖြင္႕ပြဲေလးပါ။ 
ႏိုင္လင္းသူရိန္ ရဲ႕ အိမ္သစ္ဖြင္႕ပြဲေလးကို လာေရာက္ အားေပးၾကလို႕လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အလည္လာေရာက္ၾကတဲ႕ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းတို႕ ႏွစ္သက္ရာ ေနရာမွာ ထိုင္ၾကပါခင္ဗ်ာ။ အားနားၿခင္း အလ်ဥ္း ကင္းၾကပါေစ။

  ျမန္မာထမင္းဟင္းေလးပါ

 

  

လက္ဖက္သုပ္ နဲ႕ ေရေႏြးခ်မ္းပါ သံုးေဆာင္ၾကပါဦး

 

  

ဒါေလးကေတာ့ သစ္သီးစံု အခ်ိဳပြဲေလးပါ

အားလံုးကို ေက်းဇူး အထူး တင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။
ခင္မင္စြာၿဖင္႕
ႏိုင္လင္းသူရိန္

ဖေလာ္မ်ား

ဖေလာ္ ၀မ္း
ဖူးစာပါ လို႕ ဆံုၾကတယ္ ဆိုေပမယ္႕ ဆံုဆည္းမွဳေတြ ၿဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ႕တာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ႕ ၾကိဳတင္၀န္ခံပါတယ္။

ဖေလာ္ တူး
အခ်စ္မွာ မ်က္စိမရွိဘူးတဲ႕။ ခ်စ္လြန္းအားၾကီးသြားရင္ မ်က္စိကန္းတဲ႕လူလို ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီ ဘ၀မွာေတာ႕ သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္လို႕ ဘ၀မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကန္းခဲ႕ရပါတယ္။

ဖေလာ္ သရီး
ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ႕သူေတြဟာ ၾကာေလၾကာေလ အခ်စ္ငတ္လာေလပါပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္ယူေလ႕လာရမယ္႕ ဘာသာရပ္တခုမွ မဟုတ္ဘဲေလ။

ဖေလာ္ ဖိုး
ႏွလံုးသား ရပ္၀န္းမွာ အခ်စ္မိုးေတြ ရြာေနတယ္။ မိုးေကာင္းေပမယ္႕ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ ရြာမယ္ဆိုတာ ၾကိဳမသိလိုက္လို႕ေလ။ ဒီလိုမွန္းသိရင္ အစကတည္း တိမ္ညိဳေတြကို ခဲနဲ႕ေပါက္ခဲ႕တာေပါ႕။

ပထမဆံုး ရင္ခုန္သံစီးခ်င္း

က်ေနာ္ စၿပီး စာေရးၿဖစ္ခဲ႕တာက အမ္တီယူ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာပါ။ က်ေနာ္ စာေရးမည္လို႕လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိခဲ႕ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဆံုး စေရးၿဖစ္တဲ႕ ၀တၳဳတိုနာမည္ က ေၿခမေရးတဲ႕ ဖူးစာ တဲ႕။

ဇာတ္ေကာင္ နာမည္ကို က်ေနာ္ေပးထားတာက စြမ္းႏိုင္လြန္း လို႕ေလ။ ေကာင္မေလးနာမည္ က အိမ္႕ၿမတ္ခ်ယ္ တဲ႕ေလ။ ဇာတ္လမ္းကို ရန္ကုန္ က ကားတိုးစီးရတဲ႕ ဘ၀ေလးနဲ႕ နိဒါန္းပ်ိဳးထားတယ္။ တေန႕မွာ က်ေနာ္႕ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ၂ ေယာက္က ကားတိုးစီးတယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႕ ကားက လူၾကပ္တာရယ္၊ ေကာင္မေလးက ေဒါက္ၿမင္႕ဖိနပ္ စီးမိတဲ႕ ေန႕ရယ္ က ကြက္တိၿဖစ္သြားတယ္။ လူၾကပ္ေတာ႕ ေကာင္မေလး စီးလာတဲ႕ ေဒါက္ၿမင္႕ဖိနပ္က စြမ္းႏိုင္လြန္း ရဲ႕ ေၿခမကို တက္နင္းမိသြားတယ္။ က်ေနာ္႕ ဇာတ္လိုက္က ေငါက္မယ္လဲလုပ္ေရာ ေကာင္မေလးက ေတာင္းပန္တာက တေၾကာင္း၊ ေခ်ာတာက တေၾကာင္းေၾကာင္႕ စိတ္ေလ်ာ႕ၿပီး ခင္မင္မွဳ ရေအာင္ယူၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ မွာ ၁၅၀၀ ေဆး တိုက္ေကြ်းလို႕ ရည္းစားေတြ ၿဖစ္သြားတယ္ေပါ႕ဗ်ာ။

ေခတ္သစ္ ေမာင္သစၥာ

စိတ္ကူးေပါက္လို႕ ယခင္က ေရးထားတာေလးကို ၿပန္ဖတ္ရင္း အစအဆံုး ေပါင္းလိုက္တာပါ။
လိုအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနဆဲပါ။

ေခတ္သစ္ ေမာင္သစၥာ

ဇာတ္လမ္း၏ နိဒါန္းအစမွာကား ကိုသစၥာ တေယာက္ ရုရွားကို ပညာေတာ္သင္ သြားဖို႕ရန္ အေရြးခံရၿခင္းက ပဲ စတယ္ဆိုပါေတာ႕ေလ။

အပိုင္း ၁

- ေဟာ ေမာင္သစၥာ မင္းရြာကို ၿပန္လာတယ္ ဟုတ္လား။
- ဟုတ္တယ္ ဘၾကီးမွံဳ က်ေနာ္ ရုရွားကို ပညာေတာ္သင္ အေရြးခံရတယ္ ဆိုတာ ဘၾကီးမွံဳကို လာအေၾကာင္းၾကားရင္း နဲ႕ ေထြးညိဳကို လာႏွဳတ္ဆက္တာ။
- ေဟ ရုရွားကို ပညာေတာ္သင္ အေရြးခံရတယ္ ဟုတ္လား ေမာင္သစၥာ။
- ဟုတ္တယ္ ဘၾကီးမွံဳ။
- ေအးကြယ္ ၀မ္းသာပါတယ္ ေမာင္သစၥာ...။ မင္းအေနနဲ႕ မင္းဘ၀ တိုးတက္ဖို႕ ရုရွားကို သြားကို သြားရမယ္၊ သြားလည္း သြားသင္႕တယ္လို႕ ထင္တယ္ ေမာင္သစၥာ...။
- ကဲကဲ ခန နားၿပီး ေထြးညိဳနဲ႕ သြား အလြမ္းသယ္လိုက္ဦး ေမာင္သစၥာေရ...။

**********************************

စုတ္ခ်က္ၾကမ္း တို႕၏ ေနာက္ကြယ္မွာ

အၿပင္ပမ္းၾကည္႕ရင္ ေကာင္းမြန္သည္႕ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္လို႕ ထင္ရေပမယ္႕ စုတ္ခ်က္ေတြ ၾကမ္းေနတာကိုေတာ႕ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါ။ ထိုသေဘာမ်ိဳးပဲ ခ်စ္သူ ရည္းစား ဘ၀နဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ ဟာ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းေတြနဲ႕ တူသြားတယ္။ အဲ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာၿဖစ္မလဲ ဆိုတာကေတာ႕။

အပိုင္း ၁

- အကို.........
- ဟင္..........
- ေဖြး ကို ခ်စ္လားဟင္။
- ခ်စ္တာေပါ႕ ေဖြးရယ္။
- ဒါဆို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ ေၿပာ ၿပ ။
- အကို ေဖြးကို ခ်စ္တဲ႕အေၾကာင္းေတြကို စီကာပတ္ကံုးေၿပာၿပရမယ္ ဆိုရင္ တသက္လံုးေၿပာေတာင္ ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ ဘူး ေဖြးရယ္။ အခုေတာ႕ အကို ေဖြးကို ကဗ်ာ တပုဒ္ ရြတ္ၿပမယ္ေနာ္။ ေဖြး နားေထာင္မယ္ မလား။
- အင္း နားေထာင္မယ္ေလ။

ဖိုးလမင္းၾကီးေရ ........ ေရႊလင္ဘန္းနဲ႕ေပးပါဗ်ိဳး

29/12/2009 ရုရွား စံေတာ္ခ်ိန္ ၃ နာရီ ၂၅ မိနစ္၊ ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၅၅ မိနစ္။ ။

အိပ္မည္ဟူေသာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ႏွင္႕အတူ ခုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းမိသည္။ မ်က္ႏွာေပၚသို႕ အခန္း ၿပတင္း တံခါးမွေန၍ ထူးၿခားသည္႕ အလင္းတစ္ခု က်ေရာက္လာေလသည္။ ေဟာ ေကာင္းကင္မွာ လ သာ ေနပါလား။ လဆန္း ေလလား၊ လဆုတ္ ေလလားေတာ႕ မသိေတာ႕ၿပီ။ လၿပည္႕ည မဟုတ္တာေတာ႕ ေသခ်ာသည္။

ေကာင္းကင္မွာ လသာတာ မထူးၿခားေပမယ္႕၊ ရုရွားမွာ ညအခါ လ ေရာင္ ကို ၿမင္ရသည္မွာေတာ႕ ထူးၿခားေနေပသည္။ လ သာလို႕ေလလား မသိ အိပ္လို႕လည္း မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးေပ။ ေကာင္းကင္က လ ေရာင္ေၾကာင္႕ ေမာင္စကိုၿမိဳ႕ တခုလံုး လင္းထိန္ေနသလား ထင္မွတ္မွားရပါတယ္။

က်ေနာ္ႏွင္႕ သကၠရာဇ္ ႏွစ္ေထာင္႕တစ္ဆယ္....

၂၀၁၀ ခုႏွစ္သည္ ႏွစ္ဆယ္႕တစ္ ရာစု၏ ပထမဆံုး ဆယ္စုပိုင္းတစ္ပိုင္း ၏ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ၿဖစ္သည္...။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႕ ည မွာေတာ႕ HAPPY NEW YEAR ဟူ၍ ဟစ္ေအာ္ကာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကို ၾကိဳဆိုၾကေပဦးေတာ႕မည္....။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဆိုတာကို မေၿပာခင္၊ မေတြးခင္၊ မၾကိဳခင္မွာ က်ေနာ္တို႕ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အေၾကာင္းကို အရင္ေၿပာၾကည္႕ပါဦးစို႕...။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ္တို႕ ဘာေတြ လုပ္ၿဖစ္ခဲ႕သနည္း...။

ႏွင္း အေၾကြေကာက္တဲ႕လက္

အပိုင္း (၁)

ေဆာင္းဆိုသည္က ေအးၿမၿခင္းကို သရုပ္ေဖၚတယ္... ေငြႏွင္းၿဖဴက သန္႕စင္တယ္လို႕ အဓိပၸါယ္ ယူရင္ကြယ္...။
ခ်စ္သူကကြယ္ ေဆာင္းႏွယ္ေအး၍ ႏွင္းလို ၿဖဴတယ္... ေဆာင္းရယ္၊ ႏွင္းရယ္၊ ကိုယ္႕ခ်စ္သူရယ္ အတူတူ ပါပဲ ကြယ္....။

အပိုင္း (၂)

ေမာင္
ႏွင္း ဒီစာကို မေရးမၿဖစ္လို႕ ေရးလိုက္တယ္ေမာင္...။ ႏွင္း လည္း ေမာင္႕ကို အရမ္းသတိရပါတယ္...။
ဒါေပမယ္႕ ႏွင္း မွာ ေမာင္႕ကို ၀န္ခံစရာ ရွိေနတယ္ေမာင္...။ ႏွင္း နဲ႕အတူ ႏိုင္ငံၿခားကို အတူတူ သြားရတဲ႕ ကိုေသာ္တာ ကို သိလားေမာင္...။ အဲဒီလူ က ႏွင္းကို အစစ အရာရာ အကူအညီေပးတယ္ေမာင္...။

အၿပံဳးတစ္ပြင့္ရဲ ့ဒဏၭာရီ....

အပိုင္း (၁)
အတိတ္က ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕ၿမင္ကြင္းတခ်ိဳ႕ဟာ ၾကည္႕ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ အလိုလိုေ၀၀ါးသြားခဲ႕တယ္.....
သူ႕စိတ္ကို တဖန္ေစခိုင္းၿပီး အတိတ္က ၿမင္ကြင္းတခ်ိဳ႕ကို တူးဆြၾကည္႕ခဲ႕မိတယ္......
ပိုလို႕ေတာင္ ေ၀၀ါးသြားခဲ႕ၿပန္ပါတယ္.....
ခံစားမွဳဟာ အၿမင္႕ဆံုး အေၿခအေနမွာ..... ရင္ထဲမွာ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ အပူေတြသာ...... ဘာေတြလဲ.... ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ.....
ကိုကိုယ္တုိင္ေတာင္ နားမလည္ႏိုင္ေတာ႕ဘူး.....။
အၿဖစ္အပ်က္ေတြက အတိတ္ကဆိုေပမယ္႕လည္း သူ႕ေနာက္ကို အရိပ္လို လိုက္ေနတယ္....။ အတိတ္ကို ၾကိတ္မွိတ္ေၿဖေဖ်ာက္ခဲ႕ေပမယ္႕ ပစၥဳပၸန္မွာ အရိပ္ဆိုးလို ကပ္ၿငိေနတယ္.....။
သူ ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္ခဲ႕ပါတယ္.....။ ခ်စ္ခဲ႕လို႕လည္း ခုလိုခံစားေနရတာေပါ႕.......။
ေကာင္မေလးကို သူက အၿမတ္တႏိုးနဲ႕ ငယ္ငယ္ လို႕ပဲ ေခၚတယ္....။ ေကာင္မေလး ကိုယ္တိုင္ကလဲ သူမကိုယ္သူမ ငယ္ငယ္ လို႕ပဲ သံုးၿပီး စကားေၿပာေလ႕ရွိတာကိုး.....။ ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ ဆိုတဲ႕နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ နဲ႕လွေသြးၾကြယ္ခဲ႕တယ္ေလ.....။

လက္ယက္ေခၚေနၾကသူမ်ား...

ေအာက္ေဖၚၿပပါ အရာမ်ားသည္ က်ေနာ္တို႕ေယာက်ၤားေလးမ်ားကို '' လာပါ လာပါ '' အသံဆာဆာၿဖင္႕ လက္ယက္ေခၚေနၾကေလသည္....။ ဆြဲေဆာင္မွဳက အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေၾကၿငာပံု က အဖံုဖံု နည္းမ်ိဳးစံု ၿဖင္႕ေပါ႕ေလ...။
ထို႕ေၾကာင္႕ '' လက္ယက္ေခၚေနၾကသူမ်ား '' အမည္ရွိ ပို႕စ္ေလးကို ခံစားေရးသားလိုက္ရပါသည္......။